Yaş aldıkça neleri fark etmek bakış açını değiştirdi?

6 yaşından 26 yaşına kadar ki süreçte zamanın ne kadar kıymetli olduğunu yaşadığım tecrübelerle daha iyi anlamış oldum. Bu hayat tecrübeleri yaşanmışlıklar bakış açımı olumlu yönde değiştirdi. Hayatın hızla geçtiğini ve o güzel anların geri gelmeyeceğini anlamaya başladım. İnsanların yaşadığı hayatlara bakıp empati kurarak sabrı öğrendim. Başka fikirlere başka akıllara uymak yerine kendi içsel rehberime yargılarıma güvenir hale geldim. Yaş aldıkça artık tek başına bir birey olmanın önemini anladım.

İnsanlar dostsa, sırdaşsa, yoldaşsa zararsız olduklarını düşünüyoruz. Ama edindiğim tecrübelerin sonucunda aslında öyle olmadığını anlamam uzun sürmedi.

Hayatımda hep iyi niyetli olmayı tercih ettim. Sabrım yettiğince kimseyi kırmadan, incitmeden istedikleri her şeyi yaptım. Duygularını anladım, davranışlarını anladım, sözlerini dinledim, ellerinden tutup yardım ettim. Tesadüf müydü yoksa çevrem gerçekten kötü müydü anlam veremedim ama en kötüsü de herkesin hatalı olduğu yerde; benden dilenen özürlere, yalvarışlara rağmen hatanın bende olduğunu düşünmeye başlamam oldu.

Meğer yabancıdan gelecek düşmanlık, dosttan gelecek düşmanlıktan daha basitmiş. Çünkü dost diye bildiklerimiz, hassas noktalarımızı iyi bildikleri için düşmanlığın kralını yaparlarmış. An geldi gün geldi, tökezleyip düştüğümde sırtımdaki ayak izlerinden tanıdım hepsini. İnanasım gelmedi ama onlardı. Biri yüreğimi ezdi, biri ruhumu, biri heveslerimi, biri de ekmeğimi çiğnemişti.

hayvanlardan üstünüz ama onlar kadar iyi değiliz
birbirimizi yargılarız ama birbirimizden iyi değiliz
dünyadaki her şey bize faydalı ama biz değiliz
bir insan böyle olamaz biz insan değiliz