Yaşın ilerledikçe neyi fark ettin?

İnsanları değiştirmeye çalışmanın ne kadar faydasız olduğunu ve yapmamız gereken tek şeyin insanları kusurlarıyla birlikte kabul etmek olduğunu. Hayatta çok fazla şeyi boş yere kafama taktığımı ve şimdi gülerek hatırladığım şeyler için boş yere kendimi üzdüğümü. Annemin beni ne kadar çok sevdiğini. Babamın bütün yanlışlarına rağmen iyi yanlarının da olduğunu. Abimin sorumsuzluklarının ve dizginleyemediği öfkesinin yanı sıra özünde duygusal ve iyi niyetli bir insan olduğunu. Yani özetle sanırım yaşım ilerledikçe empati yeteneğim de gelişti ve insanları anlamayı öğrendim. Ve yine farkına vardım ki: insanlardan beni anlamalarını beklemek boşa çabaydı.

Herkesin bana iyi kötü bir şeyler katacağını, bende bazı şeyleri değiştireceğini ve beni olgunlaştıracağını öğrendim. Herkese yardım edemeyeceğimi, etsem bile iyileştiremeyeceğimi öğrendim. İnsanların göründüğü gibi olmadığını, rahatlıkla bir dakika içinde onlarca yalan söyleyebileceklerini fark ettim ☾

Birinci olarak, her ne kadar sıkılıp içimizdekileri dökmek istesek de bunu insanlara karşı yapmamalıyız. En yakın arkadaşımıza bile yapmamalıyız. Ne bir sevincimi ne de bir hüznümü paylaşacağım. Eminim her şey daha iyi olacak hayatımda.
İkinci olarak kimseye, hiçbir şekilde güvenmemek. Görüyorsun seni hiç bırakmam diyen insanların seni nasıl yüz üstü bıraktığını.
Hayatındaki en önemli kişi kendinsin, asla kendini ezdirme. Bir hatayı yaptıysan bunu üstlen ve doğuracağı sonuçları hesaba kat. Sorumluluğunu üstlen.

Egoist olmamak gerek , insanları hata yapan canlılar olarak görmeli ve olayları kişisel algılamamalıyız.
Kimse kimseyi oturup 7 /24 düşünmüyor , o yüzden kafamızı insanlarla meşgul etmemeli gelişmeye, büyümeye odaklanmalıyız.

Bir insanı sevmek yerine gideceğimiz yola aşkla bağlanmalıyız. Mutluluğu kendi içinde bulmayan kimsede bulamaz.

Yavaş ve temkinli ilerleyen daha hızlı ilerler.☺

Hayat sandığım kadar masum değilmiş. İnsanlar sandığım kadar iyi değilmiş. Bir insan diğerine, bilerek ve isteyerek kötülük yapabiliyormuş. Herkesin derdiyle dertlenmemek gerekiyormuş. Bazı şeyleri kafaya takmak için hayat çok kısaymış. Umursamaz olmak, kafa rahatlığı demekmiş..🥲

Yaşım ilerledikçe insanların ne kadar nankör olduğunu ve bunu öğrenmekle kalmayıp onlara hak ettiği gibi davranmayı kırıcı da olsa onların seni kırdığı gibi onları kırmayı adaleti öğrendim sadece lafta olmayan adalet bu kişi benim kardeşim de olsa haksızlığı kabul etmemeyi onlara anladığı dilden davranmayı hayatımdan samimiyetimin bir daha eskisi gibi olmayacağı kadar çıkarmayı öğrendim hiç pişman olmadım çünkü böyle insanlar kaybetmekten korkucak kadar değerli değillerdi

Fark ettigim şey yalnızım ve sadece ben kendime yardım edebilir herkesin geçici olduğunu gördüm yanındayım kelimesinin laf kalabalığı olduğunu ve insanların bencil olduğunu kendilerinden asla taviz vermediklerini gördüm.. en büyük yatırım kendine yaptıkların kattığın şeyler gerisi boş

Zaman cok hizli akip gidiyor ve biz bunu gec farkediyoruz. Maraton kosar gibi hayat yasiyoruz. Hadi hadi hadii diye aceleyle yasiyoruz sonra keskeler birikiyor hayatimizda. Dogar dogmaz okul hayati basliyor sonra diploma alip ise basla hadi bakalim evlen. Yetmedi cocuk yap, bu sirada calis. Cocukla ilgilen, buyut, onu evlendir. Sorunlariyla ilgilen. Yaslan arkana dönup bak. Kosarak gecmis yillar…

Her yasin ayrı bir güzelliği olduğu bir daha geri donemicegin ve bunu o yaştayken fark etmemen sonrasında dahada icerliyor insan

Kendimi anladıktan, kendimi bildikten, kendimi sevdikten ve kendime değer verdikten sonra hayatımın ne kadar yolunda gidebildiğini fark ettim.

Yaşım artıyor ama ben hala küçük duruyorum bu aralar bunun farkına vardım