Neden sevilmediğimizi bildiğimiz halde, bir yerde hâlâ mücadele etmeye çalışırız?

İnsanları değişebileceğine inancımız çok fazla.
Birini hayatımıza alma kriteri karakterden çok dış görünüşü önem taşıdığı için.
Sıralamayı hep başkalarının onayına kabulüne göre yaptığımız için.
Bundan yakınanda yok denecek kadar az.
Herkes hayatından memnun.
Kendi kararını alması gerekirken onayı hep kavramlar üzerinden başka vicdanlara bırakır oldu uzun zamandır.
Ondandır bir hayata başlarken bir başkasına gösterme ve onun olurunu alma ihtiyacı duyar çoğu zaman.

Çünkü başkasından önce biz kendi kendimize değer vemiyoruz ve değer görmediğimiz yerlerde kendimizi heba ediyoruz. İnsanın kendine vermediği değeri başkası vermez.

Bu tamamen mallığımızdandır, başka bir açıklaması yok... Çünkü hiçbir şey değişmeyecek, dolayısıyla zor da olsa yol yakınken vazgeçmek en mantıklısıdır...