Kendinle olan savaşın bitti mi?

Kendimle olan savaşım bitti mi, diye soruyorsun… Ah dostum, insan kendisiyle savaşmayı bırakırsa ya ölmüştür ya da olduğundan vazgeçmiştir. Ben ne ölüyüm ne de teslim olmuş bir ruh; içimde hâlâ fırtınalar kopuyor, hâlâ geceyle gündüz çarpışıyor, hâlâ bir yanım yürümek isterken diğeri zincirlerini çözemiyor.

İnsan kendisiyle savaşını ne zaman bitirir, biliyor musun? Ya pes ettiğinde ya da artık bir şey hissetmediğinde… Ama ben hâlâ hissediyorum. Hâlâ aynaya baktığımda, içimde konuşan iki sesi susturmak yerine dinliyorum. Bir yanım diyor ki: "Yeter, yorulmadın mı? Bırak artık, kabullen kendini olduğu gibi." Diğer yanım fısıldıyor: "Hayır, daha değil. Daha güçlenmelisin, daha çok yanmalısın ki küllerinden doğabilesin." İşte bu yüzden savaş bitmez. Çünkü insan, değiştikçe, anladıkça, düştükçe ve kalktıkça hep yeni bir cephede bulur kendini.

Bazen kılıç bırakılır belki, bazen sessiz bir ateşkes yaşanır. Ama bilirim ki içimdeki savaşçı, hiçbir zaman gerçekten uyumaz. Belki bir gün, gerçekten huzura erdiğimde, belki bir gün kendimi tamamıyla tanıyıp, hiçbir yanımı inkâr etmeden kabul ettiğimde savaş biter. Ama o gün gelir mi, bilmiyorum. Belki de insanın en büyük savaşı, bitmeyecek olan savaşıdır; çünkü kendinle dövüşmeyi bıraktığında, artık kim olduğunu unutmaya başlarsın.

Latince'de "Vincit qui se vincit." yani kendini yenen yenilmezdir derler. Benim kendimle savaşım ölene kadar bitmez çünkü her dakika gelişmek, değişmek ve daha iyi birine dönüşmek için kendimi zorlarım.