Kaç farklı hayat ve kaç farklı karakteriniz var?

Kendinizi iyi anlatmışsınız. Okurken hayal ettirdi ve benzer yanlarımı gösterdi. Gerçekte olan kendimizin var olup olmadığını bulmak mı? Yoksa buna hiç çabalamamak mı bilmiyorum. Zamanın içinde kaybolan bizlerin yüzleri olur mu bilmiyorum. Güzel özetleme ve anlamlı bir yorum için teşekkürler. Eminim kalitenizi yansıttınız ve bu yanınızı korumanızı tavsiye ederim.

Kim olduğumuzu bulmanın bir yolculuk olduğunu düşünmek ve bunu bilmek bizler adına güzel bir şey.
Kaybolan ve zamanla kendini tekrar bulmakta bir o kadar yolculuk olur. Peki zamanla şekillenen ve değişen yüzlerimiz yok olursa? Karakterimizi ve hayatlarımızı nasıl görebiliriz. Tıpkı silinen anılar ve yalnız kalan duygularımız gibi; bir zaman olan ve bir zaman yok olan taraflarımız olursa?
Peki tüm bunların bir yapboz parçası olduğunu düşünürsek? İnsanın nerede ne parça taşıdığı muazzam bir önem taşımaz mı?

İnsan zamanla kaybolan ve sadece anlık gelen, şekillenemeyen duyguların, davranışların ve parçaların kurbanı olmaz mı?
Bazen bağlantılı olan parçaların kopmasına izin verilmesi gerektiğini hatta bunu insanın bizzat yapmasını destekliyorum. Geliştirici yanlarını arttırmalı, geride kalan yanlarını atabilmelidir. Fakat biz insanlar duygularına daima yenik düşen canlılarız. Bu durumda yaralı parçamızı kesip atamayız ve tüm parçaları kangren yaparız. Bu duruma engel olmak ve dengelemek o kadar yorucu ve zordur ki vazgeçişlerin hikayesi olur...

İnsanın dediğiniz şeyleri başarması cidden çok önemlidir. Bazılarımız başaracak bazılarımız ise yenik düşecek. Acizlik olarak görmüyorum, aksine bunun güçlü bir yan olacağına inanıyorum. Acılar ve zorluklar hayatta istemesek de olacak ve bizleri bir yere taşıyacak.
Denge dünyanın temelinden gelir ama biz sanki bu dünyadan değilmişiz gibi davranırız.
Peki hayatta mutluluğa tutunan bir yanınız mı var? Yoksa mutsuzluğun pençelerine yakalanan bir yanınız mı var?

Mutsuzluğun insanı derinleştirdiğine katılıyorum. Her iki kutupta yaşayan insanın var olduğuna inanamıyorum. Tamam bazı anlarımız olur ve bize hayatın tebessüm ettiğine kanar ve biz mutlu oluruz. Ama öyle anlık geliyor ki sanki bir daha olmayacakmış gibi anımsatılıyor.

En gerçek halimizin kaybolan benliğimiz mi yoksa kazandığımız benliğimiz mi? Bilmiyorum, hislerimizin yaşattığı sevince ve kazanmanın körlüğüne kapılmak da bir kayboluş olur.

Uzun uzadıya tartıştık ve çok memnun oldum, böyle sizin gibi insanlara rastlamak hele ki bu sitede olsun çok sevindirici. Bunu yaşattığınız için içtenlikle teşekkür ediyorum ve çok memnun oldum.

Sorularınızı ve düşüncelerinize olduğunca dikkat edip cevaplayacağımı bilmenizi isterim. Dediğiniz gibi tartışmamız derinleşti ve bu tür tartışmaların tadı damağımız da kalır. Başka bir düşünceye ve sorularda denk gelmemiz dileğiyle...