İnsanlar sizi sevsin diye çaba harcar mısınız?

Eskiden harcardım lakin esas sevginin olduğun hal üzere sevilmek olduğunu anladım, aslında çaba harcamam bile yanlışmış, çünkü sevilecek özelliklere sahibim, etliye sütlüye karışmam, laf taşımam, kendi halinde bir insancığım, kim niye sevmesin ki beni, annem bana hep kendin ol der, şimdi anladım annemin ne demek istediğini, özünden kopma diyor yani, şimdi çabalamıyorum, sevilmeyecek saygısız birisi değilim, seven sever, sevmeyen de kendi bilir, neticede bizi sevmeyeni biz de sevmeyiz, kimsenin sevgisiyle var olmadık, kendim olarak kendimi kabullenip barıştım kendimle, bir başkasının gözleriyle sevecek ya da sevmeyecek değilim kendimi, benim kendime olan hissiyatımı artık başkaları belirlemiyor ve ben de huzuru, özgürlüğü yaşıyorum

Açıkçası insanlar beni sevsin diye hiç çaba harcamam. Kendi halimde takılırım, seven sever, sevmeyen de yoluna bakar. Herkesi memnun etmeye çalışmak çok yorucu, üstelik ne yaparsan yap illa ki birilerini rahatsız ediyorsun. O yüzden en iyisi kendim gibi olmak, gerisi nasılsa gelir.

Yani şimdi şöyle mesela ergenlikte beğenilme takdir görüp fark edilme isteği oluyor biraz o zamanlar çabalıyordum ama sonra kimsenin özel olmadığını anlayınca ve hepimizin yalnız doğup yalnız öleceğini iyice idrak edince çabalamayı bırakıp nasip olarak inanmaya başladım.