Kimse üzülmesin diye kendisini üzerek geçirilen bir ömür gerçek anlamda dolu dolu yaşanmış sayılır mı?

Bence gerçek anlamda dolu dolu yaşanmış sayılmaz. Kimseyi üzmemek için sürekli kendini geri planda tutmak, aslında kendi hayatını yaşamak olmuyor. İnsan başkalarını mutlu ederken, kendini de unutmazsa, gerçekten yaşamış olur. Sürekli başkalarının isteklerine göre hareket etmek, bir süre sonra içsel boşluk yaratabilir. Kendi duygularını ve isteklerini yok sayarak geçirilen bir ömür, aslında o kadar da dolu dolu olmuyor. Kendi hayatını da sevmek, kendi mutlu olma halini de unutmamak gerek. Hem başkalarına hem de kendine değer vermek lazım.