İnsanın karar yeri Akıl mı, Kalp mi?

Hangisi daha ağır basıyor, evvelden olsa hiç düşünmeden kalp derdim lakin büyüdükçe insanın mantıksal yanıda büyüyor, duygularımdan da vazgeçmiş değilim, duygusalım. Arkadaşlık, dostluk, romantik ilişkilerde duygularım ön planda daha çok, tabii ki aklımı da hesaba katıyorum, çünkü o beni koruyor, insanlarla çıkar ilişkisi kuramıyorum, bazılarına bakıyorum hiç sevmeseler de işine yarayan kişileri hayatında tutuyorlar, nefret ettikleri halde o kişinin doğum gününü kutluyorlar, o kişinin yanağını seviyorlar, nefret ettikleri halde, benim kendilerinden midem bulanıyor, böyle ikiyüzlü kişileri de ciddiye almıyorum, arkadaşlık gibi olaylar kalple olur, duygusal bağ ile olur gönül ilişkileri, mantık devreye girse de o duygusal bağ şart olmalı, insan duygularının olmadığı birisiyle nasıl aşk yaşayabilir ki, onun gözlerine bakabilir ki, ona dokunabilir ki, nefret ettiği birisiyle nasıl dost görünebiliyor ki. Hayır diyemeyen insan kalbini dinliyordur, kırıldığı halde susan, sineye çeken insan kalbini dinliyordur, halbuki biraz olsun aklını dinlese kandırıldığını da görür, kendini de kandırmaz, rest de çeker, sahip çıkar kendine, herkesi kendisi gibi bilip duygusal bakmaz her şeye aklına da kulak veren bir insan, yerine ve zamanına göre hangisi doğruyu söylüyorsa onu dinlemek gerekir, mutlu ve sağlıklı bir hayat için bu şarttır. Sorunun bendeki cevabı ise; aklımı daha çok dinliyorum, çünkü kendime haksızlık yapmamam için ve adaletli davranabilmem için böyle olması gerekiyor lakin duygularımı da hiçe saymıyorum.