Elimden geleni yapmama rağmen bocalıyorum, neden olmadığını anlamıyorum sorun tam olarak dobra olmam mı yoksa başka bir şey mi bilemiyprum ama anlamıyorum
Hyata olumlu bakmak bir seçim aslında ve bu seçim tamamen küçük ama etkili adımlarla güçleniyor. Öncelikle şunu unutmayalım: Her zorluk bir öğrenme fırsatı demek. Karşımıza ne çıkarsa çıksın, "Bundan ne öğrenebilirim?" diye düşünmek olaylara daha pozitif yaklaşmamızı sağlar. Kendini yargılamak yerine anlayıcı olmaya, günün içindeki küçük güzellikleri fark etmeye çalışmalı. Güneşin parlaklığı, bir dostun tek bir mesajı ya da içtiğimiz kahvenin kokusu bile mutlu bir bakış için sebep olabilir. Ayrıca insanlarla gerçek bağlantılar kurup, umut dolu hikayelerden ilham almakta bize pozitiflik katabilir.
Kişilik & Karakter konusunda 10,9b cevap paylaştı.
Hayata olumlu bakmak için, öncelikle her şeyin geçici olduğunu unutmamak gerekiyor. Zorluklar, sıkıntılar da geçer, önemli olan bunları aşarken kendini kaybetmemek. Her gün küçük şeylere odaklanarak, şükretmeyi öğreniyorum. Kendime hedefler koyarak ilerlemek, her adımda bir şeyler başarmak bile küçük mutluluklar yaratıyor. Her gün yeni bir fırsat, yeni bir başlangıç gibi geliyor. Olumsuz düşünceler geldiğinde, onları geride bırakıp, odaklanmam gereken doğru şeyleri düşünmeye çalışıyorum. Olumlu bakmak, bir yaşam tarzı haline gelince, her şey daha kolay ve daha anlamlı oluyor.
Hayata olumlu bakmak kadar olumsuz bakmakta oldukça gerçek bir özelliktir. Olumsuz bakmanın kötü tarafı yanınızda daha az insan barındırıyor olmanızla birlikte belki hayatınız boyunca yalnızlığınıza sebep olacaktır.
Olumlu bakmanın yöntemi ise basitliği ve gerçek dışı düşünmektir. Ne kadar hayal ve sevinç doluysanız o kadar olumlu bakabilir. Hayallerle dolu bir insansanız olumlu bakmamakta bir hayli zor olur.
Hayatın olumlu tarafı var mıdır? Bilmiyorum, olumsuz tarafı her zaman daha ilgi çekici ve hoş gelmiştir.
Muazzam bir soru. Boşluk hissi dünyanın acı bir gerçeğini gösterir. Her şeyin boşluğu ve gereksizliği insanı ve beni boğdukça boğar. Hapsolurum ve mahkumiyetimi kendim ile yaşarım, yalnızlıkla ve tek başıma bırakılırım.
Bazen acı bazen tatlı ve bazense hiçbir şey hissettirmez boşluk hissi.
İntihar biraz daha doluluğu hatırlatır. İnsan boş hissederken, anlamsızlığa boğulur ve anlamsızlık bizi yaşam için mücadele etmemize gerek olmadığını gösterir. Ben boşluğu hissederken değil, doluluktan intihar edeceğimi düşünüyorum
Katılıyorum. İntihar etmek isteyen birisi bir şekilde kendisine cevap bulur. Bu tıpkı yaşamak isteyen birinin kendisine binlerce sebep bulması gibidir.
İntihar etmek isteyen birinin sebepsizce ölmesi gerektiğini düşünmek biraz zor ihtimali değerlendirmek olur. Her şeyden vazgeçmiş birisi intihar eder mi? Edebilir. Bunu inkar edemeyiz.
Türkiye'de çoğu insan elindekiyle mutlulukla yetinmek yerine hep daha fazlasını istediği için, kendisinin başka insanlarla mukayese etdiği, kendi benliği yerine "el" denilen zümrenin kalıbına münasib hareket etmeye çalışan olduklarından bu sizin hayata menfi bakmanıza sebebiyet veriyor.
Tabii nihayetinde insanlar bu mutsuzluk döngülerini kendilerinden kaynaklı görmeyip hükümete atıyorlar. Çünkü hükümeti bu hüzünlerden mesul tutmak kendi şahsiyetlerini yargılamakdan daha kolay.