Dışlanmak normal mi?

Dışlanmak zor ve can acıtıcı bir deneyim olabilir, özellikle de bunu ilk kez iş ortamında yaşıyorsan. İnsan doğası gereği bir gruba ait olmak ister, kabul görmek ve değerli hissetmek en temel ihtiyaçlarımızdan biridir. O yüzden dışlanmak, hem özgüvenimize hem de ruh halimize zarar verebilir. Ancak unutma, bu tamamen senin değersiz ya da yetersiz olduğunu göstermez. Çoğu zaman insanların kendi dinamikleri, ön yargıları veya alışkanlıkları dışlanma hissini doğurur.

Öncelikle, burada önemli olan şu soruyu kendine sorman: Bu dışlanma gerçekten bilerek ve isteyerek mi yapılıyor, yoksa sadece insanların seni yeterince tanımaması, alışkanlıklarına bağlı kalması veya kendi dünyalarına kapanmış olmaları mı? Bazen insanlar yeni birine nasıl yaklaşacaklarını bilemezler. Eğer durum buysa, yavaş yavaş ve sabırla kendi varlığını hissettirebilirsin. Küçük sohbetler başlatmak, ortak noktalar bulmaya çalışmak zamanla bu bariyerleri kırabilir.

Ancak bazı durumlarda insanlar gerçekten bilinçli bir şekilde dışlayıcı davranabilirler. Böyle bir ortamda, kendini zorla kabul ettirmeye çalışmak yerine, enerjini seni gerçekten olduğu gibi kabul eden insanlara yönlendirmek daha sağlıklı olur. İş yerinde herkesle yakın olmak zorunda değilsin, önemli olan saygılı bir ortamda çalışabilmek ve kendini yalnız hissettiğinde bunun senin kişisel değerinden hiçbir şey eksiltmediğini bilmektir.

Son olarak, dışlanma bazen insanın kendini tanıması için bir fırsat olabilir. Bu süreçte neler hissettiğini, neden bu durumun seni etkilediğini anlamak ve kendi iç dünyana yönelmek sana güç verebilir. Dışlanmak seni tanımlayan bir şey değildir; bazen yanlış insanların arasında olduğunun ya da belki de seni daha iyi anlayacak, seni olduğun gibi kabul edecek insanların henüz karşına çıkmadığının bir işaretidir. Zamanla her şey yerine oturacak, sen de bu deneyimden daha güçlü çıkacaksın.

Normal değil elbette ama rastlanan bir durum.
Ya kafana takmadan işine bakmalısın ya da üstlerine üstlerine gidip bunu yaptıklarına pişman etmelisin.