▪Olgun olmak, kimi insana göre iyidir, kimine göre kötü. Bazı insanlar küçük yaşta olgunlaşır, bazıları evlenecek yaşa gelmesine rağmen olgunlaşamamıştır.
▪Zorunluluklar, sorumluluklar, kayıplar... Bütün bunlar insanın kendini daha iyi tanımasına ve daha güçlü olmasına yardımcı olur.
▪Kırık kalpler, incinmiş ruhlar ve yarım kalmış hikâyeler, daima olgunlaşmayı öğretir.
İnsanı olgunlaştıran şey, yaşadığı zorluklar, hatalardan aldığı dersler, kendine karşı duyduğu sorumluluk ve başkalarına karşı gösterdiği empati ve anlayıştır. Zamanla, daha az dışsal etkenlere bağlı kalarak içsel bir denge ve huzur arayışı olgunlaştırır. Bende 41 yaşına kadar ne gördüysem ders almaya çalışıyorum. Tecrübe her yıl artıyor.
Kişilik & Karakter konusunda 11,7b cevap paylaştı.
Beni olgunlaştıran en büyük etken, hayatın getirdiği zorluklar ve deneyimler oldu. Zamanla insanlar ve olaylarla olan etkileşimlerim, sabrı, empatiyi ve sağlıklı sınırlar koymayı öğrenmeme yardımcı oldu. Ayrıca, sorumluluk almak ve kendi hatalarımı kabullenmek de olgunlaşmamda büyük rol oynadı. Her yaşadığım deneyim, bana daha geniş bir perspektif kazandırdı ve insanları daha iyi anlamamı sağladı. Olgunlaşmak, aslında sürekli bir süreç; her geçen gün daha fazla şey öğreniyorum.
Kişilik & Karakter konusunda 205,2b cevap paylaştı.
beni yaşadığım acılar olgunlaştırdı tabi ki de.. beni ben yapan konular bunlardır çünkü insan acı çektikçe yalnız kaldıkça ve hayatta kimsesi olmadığı zaman gerçekten anlıyor bu hayatta güçlü kalması gerektiğini çünkü eğer güçlü kalmazsa başkaları gelip ezer.. bu yüzden de kimseye güvenmeden kimseye gerektiğinden fazla değer vermeden yola devam etmesi gerekiyor insanın
Sanırım, yapılması gereken, zaman hakkındaki algının değiştirilmesi, zamanın bir illüzyon olduğunun farkına varmamız. Zamanın gerçek olduğu tuzağına düşersek, bilinçsizliğin zamansızlığından da koparız. Kaos gibi mi duruyor? Olgunluk.
Çok küçük yaşta olgunlaştığımı sandığımı aslında o zamanlar toy olduğumu düşünüyorum. Beni asıl olgunlaştıran insanların gerçek yüzünü görmek oldu sanırım. Çıkar ve menfaat üzerine dayalı ilişkileri anlayıp mesafe koyabilmek olgunlaştıran şeylerdendi.
En çok güvendiğim zor günlerinde de iyi günlerinde de hep yaninda olduğum insanların hayatimin en zor zamanında bana iftira atıp birden düşman kesilmesi bir de attığım her adımı başkaları için atmış her şeyi kaybetmişken bencilsin denmesi bana yapılan haksızlığa ailem de katıldığı için ses çıkarmamak zorunda kalmam. O günden sonra gerçekten bazen bencil olmam gerektiğini, doğruyu yanlışı çözdüm. Baskasinin değil beni benim iyileştirip mutlu edeceğimi öğrendim. Affetmeyi de öğreniyorum sanırım
Şu an kucağımda peluş oyuncağıma sarılmış durumdayım salıncak görünce sallanmadan duramam çocuklarla yetişkinlerden iyi anlaşırım ama herkesin hocam diyip saygı duyduğu olgun bir kadınım aynı zamanda 😊