Senin bu hayattaki görevin nedir; memnun etmek mi, fedakarlık yapmak mı?

İkisi bir arada. O kadar çok fedakarlık yaptım ki ama günün sonunda sen bu aile için ne yaptın diyorlar. Değmez kısacası arkadaşlar. Bal olsanız tatlı derler.

Artık ikisini de görevim olarak algılamıyorum. Elimden gelenin fazlasını yapmak istemiyorum, yaptım da ne oldu, neyi değiştirebildim, neye gücüm yetti, neticede herkes kendi hayatının işçisi, onca nasihat vermeme rağmen, zamanımı vermeme rağmen, üstelik de haklı olmama rağmen kendi felaketine yürüyen insanlar oldu, ben yoruldum, madem herkes kafasının dikine gidecek, bile isteye kendi felaketine yürüyecek o vakit ben de yol gösteririm, fikrimi söylerim, çekilirim, beni dinlemeyeceksen fikrimi sorma demişti bir tanıdığım, meğer ne kadar haklıymış lakin ben yine fikrimi söylerim, karşıdaki bile bile lades oynuyorsa elden ne gelir, giden her şey zamandan gidiyor ve zamanım çok kıymetli benim için. Fedakarlık da karşılıklı olur, sadece bana yapılsın diyenle hiçbir ilişki yürümez, insanları mutlu etmeyi de seviyorum, karşılıksız iyilik yaptığım da olur, çünkü seviyorum iyilik yapmayı, birisine faydamın dokunmasını lakin iyilik yapacağım derken de kendimi unutmak olmaz.

Dinlemek. Anlamak için geldiğimi düşünmeye başladım. Ne yana baksam duyuyorum dertlerini, kimde ne sıkıntı varsa okınuyor yüzünden. Gidip sorsam belki çözebiliriz ama bende insanım yoruldum bu durumdan