Ne yapmalıyım bu hastalık hayatı bana zehir etti?

Obsesif kompulsif bozukluğum var çok küçük yaşlardan beri ve bunu fark ediyordum ama bunun adının okb olduğunu daha geçen günlerde öğrendim. Hatta o kadar garip bir şey ki daha hiç teşhis edilemeyen birkaç milyonda bir görülen bir hastalık falan olduğunu sanıyordum. Ailem bu psikoloji konularında pek bilgili değil ve açıkçası bizim hayatımızı ruhumuzu da pek önemsemiyorlar. Çok kardeşiz acaba o yüzden mi çok üstümüze düşmüyorlar bilmiyorum ama ailem için bu pek önemli değildi yani bunun benim hayatıma etkisi onlar için önemli değildi yoksa onlara sorun çıkardığım zaman fark etmeye başladılar hastalığımı. Şimdi uzun uzun anlatacağım: Okbyi araştırırsanız takıntılı düşünceler üretmek falan diye tanımlıyorlar genelde en yaygın olan şekli işte musluğu kapattım mı ışığı kapattım mı falan diye sürekli düşünmekmiş. Benimki ise çok çok daha zor bence. Daha böyle 5-6 yaşlarında falanken sürekli yerden bir şeyler kaldırıp öpüyordum, evet yanlış okumadınız öpüyordum ama bir sebebi yoktu sadece öpmezsem kendimi kötü hissediyordum, daha sonra bu alışkanlık değişti ve elimi ağzıma sokup bir yerlere sürme alışkanlığına dönüştü daha da kötüsü o yere sürdükten sonra tekrar ağzıma sokabiliyordum. Bir kere elimi ağzıma sokup prize dokunmuştum ve neredeyse elektrik çarpıyordu. Sonra yine değişti ve artık bir şeylere sadece dokunmaya dönüştü. Tabii ailem fark etmeye başladı çoktan ve niye öyle yapıyorsun dediler Ben bilmiyorum diyordum ve çok utanıyordum bunu konuşmaya o yüzden genelde kaçıyordum konuşmak istemiyordum. Kendi aralarında benim deli olduğumu söylüyorlardı annem babam kardeşlerim, aile içinde lakabım "deliydi" bu beni o kadar yıprattı ki Bu arada 21 yaşındaydım ve çok küçük yaşlardan şimdiye kadar bunları yaşadım. Tabii ailem beni psikoloğa götürmekten de bahsetti ama sicilim yanar falan diye düşünüyorlardı çünkü ciddi ciddi deli çıkacağımı düşünüyorlardı, hacıya hocaya götürmekten bahsediyorlardı ama götürmediler hiçbir zaman. Bazen annemin bana muska hazırlattığını görüyordum gizlice yakalıyordum, hatta bir kez içeceğim suya dua yazılı bir kağıt koydurmuştu çok iğrenmiştim. O zamandan beri annemin yemeklerini yememeye başladım. Şimdi 21 yaşındayım üniversite okuyorum yurtta kalıyorum ve hayatımın resmen cehenneme dönmüştü düşünsenize 3-4 kişiyle aynı odadasınız. Okbm Bu sefer başka bir şekle büründü. Bu sefer endişelendiğim şey başkasının benim eşyalarıma dokunması hatta suyuma yiyeceğime ilaç filan katması ya da başka şeyler katmaları. Çünkü internette bazı çok pis şeyler okudum ya onlardan biri bana denk gelirse diye bütün eşyalarımı saklama ihtiyacı hissediyorum. Eşyalarımın neredeyse tümünü dolaba koyup kilitliyorum başka bir şeyle açabilir diye üstüne bir de bantlıyorum boydan boya. Sonra iki kişilik odaya geçtim tabii tüm alışkanlıklarım devam ediyor, oda arkadaşım tuhaf olduğunu düşünüyordu sonra odadan ayrıldı hiçbir şey demeden. O ayrılınca çok üzüldüm ama rahatladım aynı zamanda çünkü odaya gizli kamera koymayı bile düşündüm. Eşyalarımı ortalıkta bırakamıyordum çünkü bırakmadığım için de kız tuhaf olduğumu düşünüyordu Ben de tek çözümün kamera olduğunu düşündüm ama alacak param yoktu. Şimdi odada tek kişiyim geldiğimde banyo berbat haldeydi musluk paslanmıştı ve sürekli aklıma şu düşünce geliyor: acaba banyoma ne yaptılar? şimdi musluğu sökmeyi düşünüyorum yenisini taktırmayı. Yurt müdür yardımcısı ile kavgalıyız çünkü sürekli oda değiştiriyordum, Bir de ona küfür etmiştim uzun hikaye. Şu anda da onun benim odama kamera koydurduğumu düşünüyorum. Çünkü beni hiç sevmez ve rahat etmemi istemez niye odamı tek kişilik yapsın ki diyorum