Paul’e göre İncil’de ruhsal ve ahlaki yaşamın içsel koltuğuna ‘kalp’ denir. Ruhu doyuran maneviyat ve dini öğretilerle kalbimizin arındırılması gerektiği aktarılır. Kişinin ruhunu, kalbini tüm benliğinin saflığını koruması mümkün mü?
Çekirdek kısmına göz atmak gerekir. Yıllar, kişiler, yaşanmışlıklar sayesinde her bir kişiye karşı birer maske takarak içteki saflığı hatta özümüzü korumaya gayret ederiz.
Esas olan çekirdek kısım ise doğuştan gelen ve ilk rol model alma yıllarında şekillenen, henüz kırılmadan üzülmeden, kalp kararmadan önce sahip olduğumuz güzel duygular ve düşünceler bütünüdür.
Koruyabilirsek mükemmel bir vicdan ve merhamet sahibi, koruyamazsak en karanlık ve acımasız insana dönüşürüz.
Evet koruyor.. Eğer kalbim saflığını korumuyor olsaydı.. Bende insanların bana yaşattığını yaşatırdım.. Kötü bir insan olurdum.. Ama ben aksine kötü bir insan olmadım.. Beni kırıp dökseler de kalbim hep aynı saflıkla merhametle kaldı.. Çünkü babamın bize söylediklerini hep hatırlıyorum.. Babam her zaman size taş atana siz gül atın derdi.. Kazanan her zaman siz olacaksınız derdi.. Ben hep kızardım gençken ama şimdi çok iyi anlıyorum iyi ki böyle bir babaya sahip olmuşum.. Bana kim ne yaparsa yapsın kalbimi kirletmiyorum.. Çünkü ben babamın kızıyım.. 🥰
Kesinlikle öyle.. 🥰 Teşekkür ederim.. Böyle bir babaya sahip olduğum için çok şanslıyım.. Gençlik zamanımda çok tartıştım babamla bana kötü davranana ben neden iyi davranayım diye ama öyle bir işlemiş ki babam bize hiç aklımdan çıkmıyor.. 🥰
Benim kalbimden geçenler her yaşta aynıydı kimse hakkında kötü düşüncelere girmiyorum. Benim hakkımda kötü düşünenler elbette vardır, olacaktır ama ben ilahi adalete sığınıyorum. Çok da çabuk tecelli ettiğini görüyorum. Sonuç olarak kalbim hâlâ saf ve temiz 🤍
Realist olarak bakarsak ve objektif açıdan da değerlendirme yaparsak maalesef hiçbirimiz aynı kalamıyoruz. Önünde sonunda o saflığı hepimiz yitiriyoruz. Kâh yavaş yavaş, kâh bir anda. Fakat nihayetinde sonuç hiç değişmiyor.
Burada tamamen ve yüzde yüz bir ölümden bahsedemeyiz. Elbette bu göreceli ve kişiden kişiye değişken bence. Ancak, hepimizin de o saflık kaybını zaman içinde yitirdiğimiz bir gerçek.
Kalp ruhun bir parçasıdır, ruh ölümü ilk kalple başlar. İnsanlar fıtrat olarak siyah ve beyaz arasında doğdu kalbin en arınmış hâli ancak gridir , bu da araftır. Her şeyden arınmış bir kalp dünyaya renkli gözlüklerle bakmak demek.
Mümkün de çok fazla derinlere dalmaması gerekmiş insanın birilerinde yoksa boğulursun ya da eskisi gibi olamazsın tabi o kişiyi ne kadar abartıgın nereye koyduğun daha önemli kalbinde
Enayi yerine koyulcak saflık derinlere dalınca masum saflık sabit yerde ölçülü kalıp değer verince olur ve korunur çünkü onu mutlu etmek için kendinden geçmezsin
Biri bir çabanın ürünü, diğeri uzak bir gelecek. Birinden eminim, diğeri ihtimal dahilinde ama kesin değil. Varsa öyle insanlar ne mutlu onlara ve sevdiklerine