Birini tüm kalbiniz ile mi seversiniz yoksa tüm beyniniz ile mi seversiniz?

En son bunun üstüne düşüneceğim bir konuşma gerçekleşti. En başta beyinle algılar, kalple hissederiz. Bu eylem kalp ve beyin arasında oldukça bağlantılı olsa da reaksiyonu gösteren kalptir. Sadece mekanizmasını ayarlayan beynimi odak yapmak istemiyorum. Oldukça kuru geliyor kulağa.

Beyin, bir kıvrımında sıkışmış olan bir anı ya da hisse benzeyen birini, sesi, görüntüyü, sözü, bakışı gözüne kestirir bu işlemi kendisinden bile gizleyerek. Bu çok tanıdık der ya da işte bizde olmayan özlediğimiz sey burada diye eğilip sol yanımıza bağırır. Kalp uykusundan esneyerek mahmur bir şekilde kalkar göz ucuyla bi bakar. Bazen ciddiye almaz beyni bazen haklisin der kalkar bakar ve kademeli olarak atmaya baslar bazen de deli gibi çirpinmaya baslar kafesinde. Kalp tamamdir. Öteki kalbin sesini sağında duymak ister. Ama beyin hemen atlamaz meseleye. Kaygılı beyin; Oglum naptin lan o kadar da demedik dur bi düşünelim enine boyuna deyip kalbini kırar, bekletir, bi heveslendirir bi üzer. Tecrübeli beyin; tamam canım dur sen devam et sevmeye ben herseyi halledicem ama bana zaman tani der. Ergen beyin ; sonunu düşünen kahraman olamaz der ama hiçbir zaman kahraman olamaz. Velhasil; ikisi birlikte bize bi tuzak kurarlar ki sormayın gitsin

Kalbinin sesini dinleyip, kalbini ortaya koyan herkes kaybetti.

Sadece mantığını kullanıp, kalbine kilit vuranlar da kaybettiler.

Bu ikili arasında güzel ve sağlam bağlantılar kurup, kendine benzeyeni bulanlar ne varsa silip, süpürüp, götürüyorlar😄

Şiirlerin de gittikçe daha iyi oluyor. Tebrik ederim, emeğine sağlık 🤩