Öldüğümde Allah’a beni neden çirkin yarattın diyeceğim?

Bu dediklerim günah ama Allah’ın bildiği kuldan saklanmaz. Ben hep çirkin bir kız oldum. Küçükken de çirkindim, ergenken de çirkindin, şimdi de çirkinim. Şimdi çirkin kadın yoktur bakımsız kadın vardır falan demeyin çünkü bakımlı ve çirkin kadın yine vardır. İşte o benim. Cildime bakarım, kaşlarımı alırım, tüylerimi alırım, güzel kokmaya, güzel giyinmeye dikkat ederim, diş sağlığıma dikkat ederim. Ama buna rağmen yüzüm, o kadar çirkin ki. Gerçekten artık alıştım, kabullendim. Eldivenle bile sevilecek gibi bile değilim. Gözlerim ufak, anlım çok geniş, yüzüm üçgen, zayıfım ama yanaklarım pörtlek, karnım hem kemerli hem düşük hem geniş, kulaklarım kepçe, dişlerim yamuk ve alt çenem çok geride. Yani şu an kafanızda hayal ettiğiniz kişi bile benden daha güzeldir.

Hayatım berbat geçti. Hep zorbalığa uğradım. Okulda dalga konusu olurdum, dışarı çıkmazdım, çevre edinmezdim, kimse de benimle ilgilenmezdi. İş hayatımda da hep geri çevrildim. Bu zamana kadar hep nazik, kibar olmaya çalıştım çünkü beni kurtaracak tel şey karakterim. Ama o da olmuyor. Kaç kere ölmeyi düşündüm. Yaşıtlarımın bir sürü sevdiği seveni oldu. Ben bir erkekle yan yana bile gelmedim. İnsan ister istemez kıskanıyor, canı istiyor. Millete verilen ilgiyi alakayı sevgiyi görünce, ben neden böyle yaratıldım diyorum. Neden ben? Öldüğümde Allah’a soracağım ilk şey bu? Beni çirkin yarattın da ne oldu?