Öyle değil midir?

Merhaba öncelikle buraya yazdıklarım sadece içimi dökmek içindir, TEŞEKKÜRLER!

[ne ayık ne sakin kafayla düşünmek işe yarar, bazen en yorgun olduğun zamanda düşündüklerin değerlidir?
Beynimin içinde bir cinayet kasedi var
Her gece yatağa uzandığımda, her sabah uyandığımda ve her dakika.
gözlerimi kapatınca kaset dönmeye başlıyor, sabah uyanınca boş duvarlarda dönüyor...
İçim öyle soğuk ve boş sanki başka çıkış yolu yokmuş gibicesine, yürüyorum yollarda
Delicesine boş boş asfalta bakarak düşünceler kafamı rahat bırakmıyor her saat boşa geçiyor gibi, sanki sona ermişim.
Onu öldürmek tek çare gibi, biliyorum bunlar hep psikopatça delice düşüncelerdir, bilmiyorum beynim ve hislerim beni bunlara zorluyor gibi fatalizmin kollarında kalmış gibiyim sanki veya adı herneyse başka çare kalmamış gibi hissizim boşum, mutsuzum. Tabii bazı insanlara gülerek yalan söylüyorum iyiyim mutluyum diye ama herkes beni fiziksel ve bedenen yorgun zannediyor bazen annem bile bağırıp çağırıyor, tembel derler. bilmezler bu tembellik bu yorgunluk ölü gibi dolaşmamın iç yüzünün aslında kafamın düşüncelerimin beni asla rahat bırakmamasının olduğunu, işte iç yüzüm bu ama biliyorum kimse yine anlamayacak ve günün sonunda öyle bir noktaya parmak basacağım ki içimde tuttuklarım ile, herkes şaşıracak ve anlayacak...