O gitti diye, O'nu sevmekten vazgeçer misiniz?

Aşkın bir sebebe ihtiyacı yoktur, o bilmez iyiyi ve kötüyü, güzeli ve çirkini. Onu taşıyanın ruhunda canlanır ve eğer doğru bir ruhta yuvalanmışsa sadece yaşamak ister, anlamını yaşatmak. Güzel olan aşktır, aşık olduğum kişi değil. Ben güzel seviyorsam ruhumda, bir toz parçasını inci tanesine çevirebilirim, ben aşka aşık olduktan sonra kötü gördüğünüz her şeyi güzelleştirebilirim. Aşk'a aşık olan, sevgiyi ve tutkuyu barındıran her sadakat dolu ruh, tüm güzellikleri içinde biriktirmiştir zaten ve onu yansıtacağı bir beden arar sadece. Onu hak etmeyen bir bedene vermişsen de sorun değil, bu aşkın sonu değil. Öz'ü bende olanın kabı bir başka yerde olmak istiyorsa, ona anlamını bende bırakarak boş bir beden ile yola çıkacağını anlatacağım. Aşk benim ve elimde somut bir delile ihtiyacım yok, o istediği yere gidebilir ve arkasına bakması gerekmiyor, ben güzel sevdikçe ve gözlerim hala ışığını koruyorken, içimdeki aşkı o yokken de yaşayabilirim. Aşk benim, onu kutsallaştıran benim. Aşk her haliyle güzel olsa da, umarım aşkı bilenler ile, aşkı taşıyabilecek insanlar karşılaşırlar.

İnsanlar genelde aşkı mutluluk verici bir şey olarak tanımlıyor veya sanıyor. Aşk bazen karşımdaki insanın kötü yönlerini acı verişini sevmek demektir. sevginin bir kuralı yoktur, kaidesi yoktur, koşulu yoktur, şartı veya gerekliliği yoktur.
o yüzden bazen sevdiğiniz insan gitse bile sevgisi kalır.

İşin garip tarafı ne biliyor musunuz? Eski şairler yaşadıkları acıları tarif etmişler hep şiirlerinde ve bu acılardan zevk almışlar.
yani bazen giden kişiyi bile unutuyorlar, onu zihinlerini oluşturdukları şekilde hatırlıyorlar.
eğer birini saf bir sevgi ile seviyorsanız o gittikten sonra bile sevginiz devam edebilir.