Kalbinizin hedeflerinize sarılmasını önemsiyor musunuz, sadece aklınızı kullanarak başarmak sizi tatmin eder miydi?

Her ikilik özünde birbiriyle çatışıyor gibi gözükse bile, aslında bu tamamen insan aklının şartlardan ve durumlardan daha üstün olmayan düz bir mantık yürütmesidir. İkilikler öz değildir çünkü öz, o kadar dolaylıdır ki kapladığı yerden ötürü kendisinden başka her şey, onun bir uzantısı olmak zorundadır. Bir yerde insanı insan yapan yaptıkları değil, amaçlarıdır diye okumuştum, bu tabii çok fazla açıyla tartışılabilecek bir cümle ama yine de eğer bir noktada ikilik varsa, bu onun çalışma prensibinden daha üstün olduğu anlamına gelmez. İnsan ilişkileri de bu şekilde işler, görülen her şey, her ayrım. Birbirine zıt düşmeyen ve görünürde bir oluşumu destekleyen parçalar bile, yeterince fark etmesini bilen göz için, gerekli şartlar sağlandığında birbirine karşı çıkabilir. Dolayısıyla, Bu ikisi arasındaki ayrım neye göre ki, sezgilerime güvenmediğim bir yerde rasyonelleştirmelerim sadece korkaklıktır. Her birisi yaşamın farklı ifadeleriyken, cümleden sadece bir yeri cımbızla çekme isteği daha çok bir duruma tapmak gibi geliyor, bir yerde yücelleştirme varsa orada kişi kendisinin bir parçasını ya da onu temsil eden başka bir şeyi, kendisinin en çok darbe aldığı yerlere sırf mucizevi bir etki yaratsın diye dokumak ister. Kalp bile, akıl bile hayat karşısında hep aciz olarak kalacak çünkü bunu durmadan garantileyen biziz, öyle ya da böyle ilerleyişin ve zamanın doğasına biat etmek zorunda bırakıldık çünkü, sen ya da ben değil insan isterse dünyadaki en zeki, en bilgili, en akıllı, en duygusal kişi olsun yine de biz, tıpkı o ikiliklerde olduğu gibi bir başka şeyin uzantısıyız, onun gelişimine hizmet etmekten başka çaremiz var mı? Bilmiyorum.