Hiç ''Ötekileştirildiniz'' mi?

Evet ben hep ötekiydim, belki ötekilerden olan biri beni anlayabilirdi diye bir ümit beslemiştim ona dair. Beni tek o anlasın, o sevsin istiyordum sürekli konuşmak için can atıyordum ve onun fikirlerini merak ediyordum delice bir konuşma isteği... Çünkü bu düzende benim gibi biri daha çıkmıştı karşıma bu endemik bir rastlantıydı; oysa ki karanlıkta iken aydınlık beklerdim. Benim renklerime ulaşamıyordu verdiğim renkleri de Griye boyadı. O daha da ötekileştirdi; beni hem kendinden, hem kendini benden. Gözlerim yitirdi renklerini artık hep gri ya da puslu ve kan çanağı. Terbiyesiz aşklar böyle imiş.

Evet, en sevdiğim tarafından ötekileştirildim ve hiç bir ötelik bu kadar can yakıcı olmamıştı...

Şiirde anlam aramak, eti için bülbülü öldürmeye benzer... Anlam arayacaksa, hayatta aramalı insan. Tam göğsünden vurulmuş bir cümlenin, kimsenin ruhuna işlemek gibi bir mecburiyeti yoktur. Ya da ölüm üzerinden anlam bulma çabaları fazla beyhudedir. Keza insan, aynı anda binlerce kişiye sarılırken, bazen kendi içindeki yalnızlığın kuyusunda da boğulabilir. Ciğerine dolan ateşin kıvranışında bile bir mana bulma çabası, bana biraz fazla acımasız geliyor. En çok da kendimize acımasızız. En trajikomik yanı da bu... Bugün de bi anlamı olmayan gece olsun mesela. Bugün yazdıklarım anlaşılmayabilir. Çizdiklerim kafada bir yere oturmayabilir. Kendime anlaşılmama hakkı veriyorum bu gece. Benim beni bile anlamadığım zamanlarda, siz anlamamışsınız çok mu?