Gönlü gitmekte olanın kalışı yaralı mı olur?

Biraz girmeyi konuşalım mı? Gidemiyoruz ya hani... Genel... Bazen birinden, bazen bir yerden, bazen kendimizden gidemiyoruz. Halbuki ne kolay bir eylem yazarken, okurken, söylerken, başkalarında görürken... Kendimize gelince mıhlanıp kalıyoruz olduğumuz yerde. Kendi ördüğümüz duvarlar var, kafamızı gözümüzü patlata patlata çarpıp en sonunda vazgeçişimizin biletini kesen. Ait olmadığımız bir yerde, birinde ya da bir bedende kalmak için içimizde bir savaş veriyoruz ki Büyük İskender görse alkış tutar. 👏 Hiçbir şey olmasa insan istiyor ki kendinden 2 adım öteye gidebilsin. Çok geriye döndüyse en azından eskiden durduğu yere tekrar varabilsin. Ama olmuyor... Olduramıyoruz bazen. Yormadan yorulmadan, bıkmadan bıktırmadan, vaktinde gitmeyi bir türlü beceremiyoruz. Hadi onu beceremedik, kalmanın da hakkını veremiyoruz ki. Aklımız gidiyor, ruhumuz gidiyor, içimiz gidiyor içimiz. Ama biz kalıyoruz. Yarım yamalak bir kalışı zafer ilan edip herkesi kandırırken, kendi küllerimizi harlamaya çalışıyoruz. Can Yücel'in o benzersiz dizeleri gibi... "Kuş olup uçmak isterken, ağaç olup kök salıyoruz..." Öyle işte... :))