Rutinler, sonu tahmin edilebilir yapıyorsa; sona doğru aynı adımları atarken bizi yaşatan şey nedir?

Hayatımın kitabını okumak istemezdim, çünkü sonunu bilmek nefes almayı anlamını yitiren bir ritüele dönüştürür.

Rutinler, bizi kontrol altında tutan bir illüzyon gibi, fakat asıl yaşatan, o düzenin içindeki beklenmedik anlar, belirsizliğin getirdiği bir umut ya da bir kaos kırıntısıdır.

Insan hayatı öngörülebilir değil, çünkü ruhumuz sabit bir hikayeden fazlasını arzular. Bazen komedi, bazen trajedi, ama her zaman bir keşif

Rutin gibi duruyor olabilir ama bu sıkıcı bulduğumuz yaşamı devam ettiren bizleriz, bu bir serüven olmasaydı katlanır mıydık hiç sanmıyorum. Sonunu iistediğin gibi düzenleyebildiğin, belki mutlu ve heyecan dolu bir senaryo yazıp yaşayabildiğin bir ihtimalde bile en sonunda sıkılıp, o sonunu bilmediğin ve şu an yaşıyor olduğun hayattan devam ederdin diyor alan watts. Çok da bayılmadığım biridir ama özetle bunu anlattığı o konusma güzel, hak verdim

Hayatımın kitabını okumak isterdim bu yüzden de hayallerimi kaleme alıyorum ki ardındaki hayatı okuyabileyim. Trajikomik bir hayatım var. Rutinler sonu getirir bence tahmin edilebilir olmaktan ziyade hayatın renklerini süpürür