Hayalleriniz mi daha güzel, anılarınız mı?

Bu yüzden asla memnun olmazlar.

Evet, simge dediğimiz şeyler özünde belirli ortamla kişinin kurduğu ilişkideki bağın temsil edilmesi için anlatılmaya çalışılan şeydir. Yani aslında olan şeyden çok daha kusurlu, onun farkı bir formu, sanrılar üzerinden ilerleyen bir ifade biçimi. Geçmişi hatırlamak, geleceği kurgulamak da bunun bir uzantısı. Sadece, sırf sen anla diye kendisini başka şekillerde var etmeye çalışan anın can çekişimiyse ya zaman? Sırf gör diye şekilden şekle giren ve sen de, onu okumaya çalışırken eğer adımlara yetişemeyecek olursan önce geçmişi elde etmeye kalkarsın, hayatın bize verdiği bozuk bir ödünç almadan fazlası olmadan. Sonra da, geleceği kurgularsın, geçmişe biçtiğin değerlerle, kıyaslarla. Hayaller aslında öngörülerin farklı bir biçimidir, bir saniye içerisinde deprem olmayacağına karşı olan inancının, sistematiklikten biraz daha uzak olacak biçimde hislere seslenen bir bölümü.

Sana bir soru sormak istiyorum. Yaşamla onu yaşatan "anı" dediğimiz şeyler çok iç içe biliyorsun, belki de bağımsız bile değil. Bu durumda, unutmanın, her şeyi hatırlayan bir insan için bile bambaşka bir hâli olabilir mi?

Güzel söyledin. Peki adaletsizliğe göz göre göre şahit olup da kılını kıpırdatmayan kişi de en az onun kadar adaletsiz sayılmaz mı? Hayata kıyasla ne kadar edilgen olursak olalım, bu sorumluluk alma biçimimizi kısıtlayarak hayata bakışımızı yeniden yapılandırmamız demek. Peki ya sana, hayattan o kadar farklı olmayan insan için unutmanın bir başka formunun, her şeyi tamamen hatırlayan bir insan için bile hayatta bir şeyleri kaçırmak olduğunu söyleseydim?

Haklısın, belki de unutmamak hayatta referans hâline getirdiğimiz şeylerin bir birikimidir. Hatırlamak ise, eskinin eksenine doğru duyulan özlem olabilir mi? Yani, insan sırf kendisine bir şeyleri hak gördüğü için istemenin özünü kendisine göre yamayabiliyorsa öyleyse hayatı da gerçeğinden oldukça çarpıtarak, hayatındaki her saniyeyi kendi terzisinde istediği ölçütte kesip biçebilecek ve bunu öyle güzel rasyonalize ederek yedirecek ki, yaşadıklarını öne sürdüğü an unutmadıkları yetmiyorsa, hatırlamak zorunda kaldıklarıyla yeniden deneyecek, o eksende. Sorumluluk almak bir bakıma aslında çok zehirli çünkü kendimizi kandırıyoruz ama eğer kurban bilincine geçersek de, bundan pek bir farkı yok. Asıl tehlikeli olan hak görmek mi? Elmayı yemeyi de, o taşı kardeşine fırlatmayı da. İlk günahı, ilk cinayeti, ilk nefreti. Unutmamak, öne sürülen bir gerekçe olarak hayata karşı kenarda biriktirilen bir bozukluk gibi, bakarsın işe yararsa o zaman tamamen kalıplaşmış bir isteği satın alırsın çünkü sen, kendini son derece kısıtlıyor oluyorsun belirli koşullar içerisinde yaşamayı göze alarak. İstemek, gerçeğin çok çarpıtılmış bir hâli, hayal kurmak gibi, sanrı. Ona doğru yaşadıkça evriliyor insan, gölgen yoksa çok boyutlu olamazsın. İşte bu yüzden isteğin tam zıttı olan istenmeyenlerle de yaşamalı bence insan, hem de öyle istedi diye değil, sınırlarını yıkıp atacak kadar kaba bir hayatla.

Bir şeyi merak ediyorum. Körlük ne demek ki? Yaşamlarını eksilten, anlamlarını daraltan o şey ne? Neyde takılıp kalıyorlar, nasıl fark etmiyorlar. Körler bizim göremediğimiz bir şeyi görüyor olabilir mi? En nefret ettiğin, en anlamadığın, en cahil dediğin kişiler. Hatta öyle ki şoka giriyorsun, nasıl böyle olabilir diye merak ediyorsun diyelim ki. O kadar cahil ve sığ. Bambaşka uçlar.

Bir spektrum düşün, bunun bir ucunda senin bahsettiğin o venüs, estetiklik, derinlik, aşk ama öyle insana karşı duyularak sınırlanan da değil, hayatın her zerresine ve gökyüzündeki maviliğin her tonunu keskin bakışlarıyla ayırt edebilecek kadar. Tanrıya kalıp biçip de, ona taparken hayatın her saniyesine lanet okuyana değil. Cidden dizlerindeki yaraya varana dek deneyimini kutsayan, hisseden, o hafif esintiye bile bazı anlamlar atayarak onu bambaşka şekillerde yaratabilecek kadar ilahi bir şey olsun. Tamamen, olmak zorunda olanın ötesini görebilen bir zihin düşün bir uçta. Diğerinde ise, o kadar kendisini kabul edememiş ki deneyimden çok, daha az riski olan satın alınabilecek hayatlara göz koymuş, yaşamaya değil hayatta kalmaya çalışan, uyumlanmak denilince keşfetmekten çok ayak uydurmakla ilgilenen. Kaba aslında, bu yüzden egosu çok kırılgan, esneyemiyor.

Bence bahsettiğin insanlar bu spektrumun iki ucunda da değiller. Birbiri ardına öylesine yığılmışlar ki, birbirlerinden kendilerini ayıran o mesafe kolayca yerini başkasının doldurabileceği kadar vazgeçilebilir kılıyor benliklerini. İki uçta da değiller, sadece birisine daha yatkınlar çünkü onlar, durumu başlatan o fitilleyici ateş değiller, en berbat görülen bile en azından kendisini ayrıştırabilmek için böylesi tehdidi göze alıyor. Ben onlara sürdürücü diyorum, hayatla kendilerini bu kadar bağımsız görmelerinin sebebi de bu, insan birisine aşık olduğunda nasıl ki yoğun hisler hissederek görünmez bir bağ/iletişim kuruyorsa, bu insanlarda o da yok çünkü hayatla iletişim bile kurmuyorlar, hayat sanılan bir şey var orada. Sürdürmekle ilgileniyorlar belirli bir atılım olursa eğer, zamanla onları da etkiliyor. Duruma karşı edilgen olmalarının sebebi de bu sanıyorum ki, çünkü durumun kendisi değiller, o kadar sorumluluk alamazlar.

Bence hepimiz körüz, sadece birilerimiz farklı şekillerde görmeye çalışırken diğerimiz körlükten ibaret sanıyor hayatı.

Bir şeyi var kılan detayları değil midir? Onu yaratan dolaylı açıdan kendisidir, aslında ne kadar dolaylı ve fazlaysa o kadar kendisidir. Bu yüzden en nefret ettiğim, berbat gördüğüm o insanlarla aynı kefedeysem eğer, bu benim sadece bir ifademden ibaret olurdu. Zıttına, oradan geçerken uğradığım her inceliğe dokunarak genişletmek istiyorum varlığımı. Kendim üzerinden tanımladığım bu hayatı, kendi algılarımla hak etmediği kadar kısaltılmış bir vaziyette bırakmak istemiyorum. Yavru kedi gibi, hak etmediği yerde sorumsuz birisinin elinde kötü bir sevgi görmesin istiyorum. Sevmek de zaten nefret yokken nedir? O yüzden, ne kadar fazla şey varsa o kadar güzel.

Yaa teşekkür ederimm çok tatlısınn. Belki bir gün benim de sözlüğüm biter, çok fazla not tutuyorum ve bir gün onların sonuna gelirsem eğer, umarım güzel bir yol katetmiş olarak bitiririm. Senin yazılarında çok fazla belli oluyor bu yanın, o hisseden, gerçekten yaşatan. Bazı insanlar neyi kaçırdığını bilmiyor. Sen de farklı birisin, umarım hiçbir zaman hayata karşı bu hislerini yitirmezsin. Sorun olmazsa, o zamanlar kendini nasıl hissediyordun, yani insan kendisini yaratmakla uğraşırken ortamla uyum sağlamak çok zor olabiliyor, insanların gündelik hayatta yaptığı şeyleri yapmak. Kendini düşüncelerine kapatmak gibi. Bunlarla nasıl baş ediyordun?

Teşekkür ederim düşüncelerin için ♥ Gerçekten ortamlarla ve insanların buna kıyasla ne ifade ettiğiyle, zihinleriyle, her anın geri bildirimleriyle ve onu kullanmakla çok fazla ilgileniyorum. Umarım dediğin gibi olur, inancına teşekkür ederim benim için paha biçilmez bir şey birisinin bana güvenmesi. Her şey gönlünce güzel olsun, bu dünyaya herkesin hayatı sahiplendiği yerde gerçekten de onu anlamaya çalışarak düzgün bir iletişim kurduğun için, umarım incelikle yaklaşan ruhun bir gün kötü şeyler yaşayarak incinmez.