Değişmesinden korktuğun şey nedir?

Vicdanımın değişmesinden korkuyorum çünkü bir insanı insan yapan en önemli değerlerden biri vicdandır. Hayat, bazen bizi öyle olaylarla sınar ki, bu süreçlerde vicdanımızın sesini duymaz hale gelebiliriz. Bu, belki de bizi en çok insan yapan yanımızı kaybetmek anlamına gelir. Vicdan, bir başkasının acısını kendi acınmış gibi hissedebilmek, adaletsizlik karşısında ses çıkarabilmek demektir. Eğer bu özellik değişirse, kendimi tanıyamaz hale gelebilirim.

Merhametimin değişmesinden de korkuyorum. Merhamet, sadece birine yardım eli uzatmak değil, aynı zamanda anlamak ve yargılamadan dinlemektir. İnsanlarla olan ilişkilerimde, onların kusurlarına karşı sabırlı olmayı ve zayıflıklarını yargılamamayı kendime ilke edindim. Ancak hayat bazen bizi öyle anlara getirir ki, zamanla kırgınlıklarımız ve yaşadığımız hayal kırıklıkları bu merhamet duygusunu zedeleyebilir. Geçmişte bunun izlerini gördüğüm anlar oldu. Beni üzen, kıran insanlara karşı bir süre soğuk davranmaya başlamıştım. Sonra kendime dönüp baktığımda, aslında bu duygunun beni de olumsuz etkilediğini fark ettim. İnsan, merhametini kaybetmeye başladığında kendinden bir şeyler eksilir; daha sert, daha soğuk ve belki de daha yalnız birine dönüşür. Vicdan ve merhamet, insanın hem kendine hem de çevresine bir ayna tutar. Eğer bunları kaybedersek, hayatın gerçek anlamını kaybetmiş oluruz. Bu yüzden, hangi zorlukla karşılaşırsam karşılaşayım, vicdanımı ve merhametimi korumak için çaba harcamaya devam edeceğim. Çünkü bu değerler değişirse, ben artık ben olmaktan çıkarım.