Kendinizle dost musunuz, düşman mı?

Kafadaki her kıpırtıyı ciddiye alırım. Bütün görüşlere, bütün savlara açığım; telkin (gizli ya da açık) yoluyla olmayan, elinde zeytin dalı taşıyan her karşı çıkışı incelemeye değer görür aklım... Buna karşılık damarıma bir basılmaya görsün; beynim kendiliğinden kapar bütün kapılarını... O ‘ceviz içi’nin gizemli laboratuarlarında ateşli bir çalışmadır ki başlar. Bütün olgularıyla gelir koca evren, bu kutsal çalışmadan pay edinebilmek için. Ve yeniden açıldığında kapıları beynimin cehennem zincirlerinden boşalıyor sanılır... O zaman varırım ödeşmenin tadına...

Kendimin azmettiricisi , kendimin celladı ve kendimin şahidiyim ama dost olamadım.

Küçüklükten başlamıştı bu. ailenin , şunu yapma bunu etme zamanlarında yavaş yavaş ve usulca yerleştirilmişti şartlandırma.

Hepimize roller biçilmişti bizim iznimiz olmadan.
Kızlara şanslılarsa "barbie" Erkeklere ise çok şanslılarsa "boncuklu tabanca" tutuşturulurdu ellerine.

Uslu olmanın bir işe yaramadığı ve daha cocukken hayvanları sürüye yetiştirme görevi verilmişti cocuklara , okuldan önce sabahın 5.30 da.

Bunca hengamenin arasında. birde su sorunu yaşıyordu insanlar içecek su bulabilmek icin her akşam su taşırlardı. Kuyudan evlerine doğru.

Yaşamak bu muydu diye her gün soruyorlardı insanlar. Kim bilir kaç insan bu sorunun cevabini alamadan can vermişti.

Dostum yaa 😀

Evet arada düşmanca davrandığım da oluyor kabul fakat severim kendimi 😂

Yalnız galiba bu bir kitap alıntısı ve orada da noktadan sonra ama yazılmış. Ya herkes kitap yazmasın ya şu editörler daha kaliteli olsun bu böyle olmaz 🤣