Düştüysek kalkarız ama ya kalkacak gücümüz kalmadıysa?

Ne zaman zorlansam bir şekilde atlatırdım. Ama o kadar hiçbir şeye hevesim kalmadı, o kadar boşlukta ve ne olup bittiği o kadar umrumda değil ki artık bir şeyler yapma istediğim sıfırlandı. Bu gün ölsem dün ve yarın için asla pişman olmam. Sanki bir okyanusun ortasındayım gidecek hiçbir yerim yok ve her saniye batıyorum. Bu hisler yüzünden sorumlulukşarımı yerine getiremez hale geldim yakında nefes alma sorumluluğumu da hiç arkama bakmadan bırakacakmış gibiyim. Ne yapmalıyım