Seviyor musun sahiden?

Bu yazacaklarımı sana bir arkadaşın olarak yazıyorum. Uzun bir cevap ya da bu mesajın üstüne düşünmeni beklemiyorum. Sadece ruhumu alıp karşıma saatlerce izleyeceğim ansızın gelen o hallerden birindeyim. Neden kaçtığımı neyden kaçtığımı anlasam da anlamlandırmaya çalışsam da adını bir türlü koyamıyorum. Her ne kadar doğduğum geldiğim yerde olsam da buraya ait değilim. Belki de hiçliği seviyorum. Uzak olmayı. Belki de yanlız olmayı. Müzik dinlemeyi. Hızlı gitmeyi. arkama bakmamayı. Kafamın içinde ki paradokslardan o kadar yoruldum ki. Yaşayacak kadar cesur ölemeyecek kadar korkakmışım meğer, başı sonu yok ayları gün gibi yaşamaktan o kadar yoruldum ki. Nasıl geçtiğini anlamadığım onca zamanlardan. Farkında olmama rağmen hükmedemediğim müdahale edemediğim onca vakitlerden. Acıyı seviyorum dünyayı seviyorum kendimi seviyorum. Arkamda binlerce köpekten kaçıyormuşcasına koşmaktan yoruldum. Neyden kaçtığımı bilmiyormuşum gibi davransamda tek kaçtığım kendimmişim. Nasibimle kavga etmekten yoruldum. Koşsam geçiyorum yürüsem geç kalıyorum bir ortası hiç olmuyor yetişemiyorum. Olacakmış gibi... ... Olacak mış. Olacak mış gibi olmasından nefret ediyorum. Hayatımda defalarca kez başarmanın ferahın herşeyi kazandığım bağımsız olmanın eşiğine geldiğimi düşündüm. Defalarca kez günlerce yapacaklarımı listeledim. Olacakmış gibi oldu sadece. Unutmuştum. Mutluluk birşeyi elde ettikten sonra kalıcılığını yitirecekti. Ben hilesiz oyun oynayamayan bir adam oldum. Saatlerce uğraşıp birşeyler yapmaya çalıştığım her oyunu hileli bir şekilde dakikalara sığdırdım. Sıkıldım. Yapacak hiç bir şey bırakmadım kendime. Tadının bilinmezde, olmazda, zorda, sonunun gelmeyeceğini düşünmekte olduğunu es geçtim. Herşeyin bombok olduğunu düşünürken hastalanıp sadece iyileşmek istedim. İyileşip yine aynı duyguları dünyanın en kindar insanıymış gibi kendime kustum. Oyalanmak bana iyi geliyormuş ne yapacağımı bilmemek. Vazgeçmiş bir adam neden korksun ki. Uzaklaşmış bir adam. Elimi neye atsam kendimle birlikte onu da dibe çektim. Düşünmek istemedim. Kafamın içinde bir dünya kurmuş onun içinde kendimi de etrafımda olmak isteyeni de peşimden sürükledim sadece. Eskiye dönüp baktığımda korkak sandığım cesaretsiz sandığım, konuşmasını bilmediğini dik duramadığını düşündüğüm kendime hayretler ettim. Yaşamaya çalışırken Kendimi öldürmüşüm