İçinizi neye döküyorsunuz?

Kahyama anlatıyorum genelde ya da bahçedeki bir dut ağacına.

Ne kahyam nede ağaç sır tutma konusunda açık verecek değillerdi.

Doğalarında vardı dinlemek ama yargilamak yoktu.

Yargilayamazlardı çünki kelimeleri, sese dönüştürecek organları yoktu.

İçimde bir burukluk acaba konuşabilselerdi beni yargılarlar mıydı insanlar gibi?

Beni ne niyetle dinler dut ağacı? ya da kahya bunun icin kızıyorlar mıydı?

Git biraz kendi türünü darla bizden ne istiyorsun derler miydi?

Belkide dedikodumu yapıyordular bilemezdim ama bundan bana neydi sesler oluşmadığı müddetce.

İnsan.. insan... İnsan garip yolun sahibi,
Kendi doğrularına sırt çevirmiş kralın naibi,
Bütün katliyam ve savaşların gerçek şahidi,
İyiki görmedi , delirtirdi bu dert zahidi.

Dökemiyorum maalesef içimde en ücra köşede birikti oylece bana üzüntü veriyor fazlasıyla.