Şöyle karşısındakine sırf insan olduğu için değer veren biri hiç var olmadı mı?

Ama biliyo musun, duygulara bağımlı bir canlıyken rasyonel olmaya çalıştığında da bir yere varamıyorsun. Bi' kızdan hoşlanmıştım. Evet, benliğim bencilce ondan bir şeyler istiyordu ve ben buna, tıpkı diğer insanlar gibi bir "hoşlantı" diyordum. O da bana karşı benzer şeyleri hissediyordu. Tanımını yaptığımız bencillik arzusunu, duyguların boyunduruğu altında olan bedenimiz yüzünden zoraki olarak yaşamak zorunda kalıyoruz. Her ne kadar farkındalık geliştirsek de bir şeyler değişmiyor. Beyin her durumda aynı kurallara bağımlı. "Aşk yok" desek de, kastettiğimiz şey, bunun hayallerimizdeki gibi büyülü bir şey olmadığı, oluyor. Yoksa, o zayıf benlikten doğan takıntılı sevgi silsilesi her zaman bir aşk olarak gün yüzüne çıkacak biz insanlık için. Sevdiğim kıza bu farkındalığımı anlatmam, toksik ilişkimizin sadece tuzu biberi oldu. O sık sık beni aramızdaki şeyi değersizleştirmekle suçladı. Halbuki ben anlamak istiyordum. Aksi halde her ne kadar somut biçimde analiz etsem de ben de onunla aynı gemideydim. Ama o anlamadı. Veya ben kendimi anlatmayı bir türlü beceremedim. Sürekli söylemlerimle davranışlarımın çelişkili olduğunu söyledi. Sonundaysa sanki esas ve gerçek seven oymuş, bense onu hiç sevmemiş ve kirli amaçlarım uğruna kandırmaya çalışmışım gibi çekip gitti. Acısını yaşıyorum. Bunun temelde yine bencilce bir şey olduğunu biliyorum. Sonunda söylediğime geldi ve fark etti. Yaşadığımız büyülü bir şey filan değildi. Travması olan insanların çevresindekilere takıntı geliştirmesinden ibaretti. Keşke bunu yıllar boyunca bana şeytan muamelesi yaptıktan sonra, para kazanmak için vücudunu göstererek kalbimi paramparça ettikten sonra çekip giderek yapmasaydı.

*ptal sürü içinde, sırf onların sığ zihniyeti yüzünden acı çekerek, arzu ettiğim hayattan bi' haber şekilde yaşıyorum.

Ne