Sadece sohbet ettiğiniz görmediğiniz birine karşı duygu besler misiniz?

Kaç kişiyle konuştum, kaçıyla dertleştim bilmiyorum. Net bir sayı vermem zor ama konuştuğum insanlar arasında samimi bulmadığım kimse olmadı sanırım. Heyecanlandığım, hayallere dalıp paylaştığım, kırıldığım, güldüğüm, ağladığım çok zaman oldu. Bir anda uzaklara kaçasımın geldiği, hiç görmesem de tanımasam da delilik edip yurt dışına bile çıkmak istediğim çok insan oldu. Belki çok güvendiğimden, belki kaçma isteğimden bilmiyorum. Ama hepsi de bana bir şey kattı. Belki kötü huylarımdı benden götürdükleri, belki iyi. Sonuçta beni bugüne getirdiler ve hayatıma renk kattılar. Bu yüzden asla, bunu yapmam vs gibi şeyler söylemem. Bir insanı tanımanın yolu onu duymaktan ve görmekten geçiyor. Ama bu gözle ve kulakla değil, yürekle olan bir şey. Ruhunu gördüysen bedenini görmenin ne anlamı var? Veya kalbine dokunduysa söylediği sesinin ne gereği var?