Ben herkesle, her şeyle konuşuyorum. Kırılan taşın boşluğunu yosun tutarak dolduran minik yoncayla, yolun kenarında selamlaştığım köpekle veya her adımımda yanıma koşan kedilerle. Bazen kitap kalemle bile konuştuğum oluyor. Ama dertleşme anlamında değil spontane gelişiyor kulağı varmış gibi konuşurken buluyorum kendimi bir anda
Evet konuşurum Hatta evdekiler Kiminle konuşuyorsun diye soruyorlar kalorifere çarparım seni kim koydu buraya derim şarj aletini ararken Gel bili bili bili derim var Öyle garip komik Hallerim
Anahtarlarımla kavga etmişliğim çoktur… Hep biyerlerde unutturuyorlar kendilerini… Sonra deli olan sanki benmişim gibi söylene söylene bi halde kalıyorum…
Kendimle konuşurum bazen böceklerle konuşurum bazen cinler varmış gibi havaya laflar savururum oysaki kimse yok ötede oyna la falan diyorim cansiz varlıklarla konuşurum ama bunun delilikle alakası yok