Gözyaşlarınızın mendili hangisi olsun isterdiniz; huzur mu, intikam mı?

İntikam farelerin işidir derim her zaman, öyle olmasa bile bana öyle gelir hep, bir fare gibi insanın içini kemirir ya ondan...

Bugün güneş doğdu, yarın da doğacak. Çiçekler açtı, yarın da açacak. Rüzgar esecek, yağmur yağacak, denizde balıklar yüzecek, doğa kendi seyrine devam edecek. Hiçbiri neden nasıl demeden, görevi ne ise, yaradılışı ne üzerineyse onu yapmaya devam edecek. Beklentisi olmadan, sorgulamadan, sadece olma halinde kendini gerçekleştirerek. Senin yaradılışın ne üzerine? Nasıl gerçekleştireceksin kendini? Küserek mi? Sevinerek mi? Yaşamı al aşağı ederek mi? Yaşamı onurlandırarak mı? Anlamsız işlere takılarak mı? Gününe anlam katarak mı? Kendini yok sayarak mı? Kendini var ederek mi? Olmayana takılarak mı? Olana odaklanarak mı?

Cevap ne biliyor musun?

Hepsiyle... (Kandırıkçı yaptım sana, sanıyordun ki gazı verip cevap olarak ikincileri söyleyeceğim :)) Belki okurken dedin ki; ya sen benim hayatımı biliyor musun ki, böyle olumlu lafları duyabilmemi bekliyorsun? Belki de dedin ki; ben hep olumluyum zaten, hep olumlu yerinden görüyorum olayları. İki senaryoda da kendini kandırmış olur insan. Zaten tuzak da burada yatıyor. Kurban olmayı seçip yerinde duranla, harekete geçip sadece olumlu yanlarına odaklanan aynı hayal dünyasında kendi hayaletlerinden kaçıyor. İnsan bütündür ama kendini yarım görmeyi seçer çoğu zaman. O görmediği bir süre sonra bir hayalete dönüşmeye başlar. Var olduğuna inanmaz, ancak varlığından korkar. Ya kurban olmayı seçip yapamayacağına inanır ve sorumluluk alıp başarabilecek halinden kaçar. Ya da gelişimini tamamlayıp zaten yaptığına inanır ve güçsüz, başarısız yanlarını saklar. Bu bölünmüş halle insan kendini olumlu olumsuz arasında gerekçelendirir. Zaten her şey kötü veya her şey mükemmel arasında aslında kendini kandırma açısından hiçbir fark yoktur. Aynı illüzyon, aynı kendini kandırma hali. Bir bütün olduğunu fark eden ise doğasını anlayıp kendini gerçekleştirir. Aynı doğası gereği doğan güneş, esen rüzgar, yağan yağmur, açan çiçek gibi. Biraz soruyla alakasız oldu farkındayım. Sadece yazmak geldi içimden..

Hüznün kendini huzura bırakması; donuk ve mağrur bir yağmur bulutunun insanın yüzünde hayat bulması gibidir. Hüzne aşina olmayan huzurda kendini bulamaz. Ben huzuru acımı içten bir şekilde yaşadıktan sonra hissetmeliyim. Böylece bu çelişki gözyaşımda hayat bulacak.