İntahar edemiyeceğimi biliyorum ama ölmeyi istemekten vazgeçemiyorum? Tavsiyeniz var mı?

Çok isterdim ama zamanını yemiyeyim abi yazdığım yorum bile beni mutlu etti, teşekkür ederim..

Büyüme tarzım yüzünden kendimi açmak o kadar zor ki... insan nerden başlayacağını bilmiyor anlatsa pişman oluyor anlatmasa pişman. Haklısın derman bulamaz derdini anlatmayan ama insanların zamanını yemek bana çok büyük yük abi. Başkalarının da canını sıkmak istemiyor insan bilirsin

Peki... sevgisiz bir ailede büyüdüm, ta ilkokuldan beri annem hep tehtid ederdi düşük alırsan eve gelme diye ev işi yaptırırdı. Düşük dediği not 90dı. Ders çalışmayı hiç sevmezdim dersleri dinlerdim ama annem o kadar bağırır o yaşta baskı yapar tehtid ederdi ki yapmak istemedim ağlaya ağlaya ödev yapardım. 2 abim 1 de ablam var. En büyük abim zihinsel engelli. Ondan bir şey beklemezdim koşulsuz severim o yüzden onu hiç katmam ama ne abim ne ablam hiç sesini çıkarmazdı. Abim bizden çok zekiydi notları hep çok yüksekti onların lgs sinde 1. Olmuştu ortaokul ve lisede bahçeşehirde full burslu gitmişti, üniversitede de itü makine mühendisliğine gtti. Abimle benim aramda 9 yaş var ben ilkokuldayken daha o üniversiteyi kazanmıştı. Annem de çok mükemmelliyetçi biri. Hepimiz öyle olsun istedi. Ablama da baskı yapardı ama ablam çalışırdı yalandan da olsa o yüzden annem ona kızmazdı. Ama ben çalışmazdım. Şımarık derlerdi ama benim tek yaptığım şey annemin tavrı yüzünden çalışmak istemememdi. Annem daha ilkokulda okuldan almakla tehtid etti beni kitaplarımı balkondan aşağılara fırlatmıştı. Ben ağlayınca daha da bağırırdı. Evde ağlamam yasaktı. Notlarım çalışmasam da yüksekti ama yine de çalışmıyorum diye annem gece gündüz bağırırdı. Zaten sevmezdi de beni.

+ Yanlışlıkla hamile kalmış annem bana, özel durumdaki bi abi ve 2 çocuktan sonra fazla gelmiş olmalıyım onlara sağolsunlar hep fazlalıkmışım muamelesi yaptı annem bana. Daha o yaşta her gece ağlardım. Bağırıyor dediğim de azar değil sesi çıktığı kadar bağırıyordu, annem yüzünden duyma problemleri çektim, o derece. Üstüme geliyor sevilmiyorum diye o yaşta daga dua ederdim allahım benim canımı al diye. Yapmamalıydım ama çocuk aklı işte dayanamamıştım. Evde bi şey söylemek istesem hemen herkes beni susturur ezerdi. Kuzenlerim geldiğinde beni odaya kitler ışıkları kapatıp eğlenirlerdi, anneme söyleyince bi azarı da annemden yerdim. Ne annem ne babam bi kere düzgün sevmemişti beni. En büyük hayalim annem başımı okşasaydı olurdu. Oyuncak da almazlardı bize. İlk barbiemi 7. sınıfta anneannem almıştı ondan önce sadece abimin eski legoları ve kendim kağıttan pet şişeden yaptığım saçmasapan şeylerle oynamaya çalışırdım. Annem onları da alıp çöpe atardı. En son kalem silgilerimi konuşturup onları evcilik oynatırdım. Ablamın barbiesi olmuştu ama benden küçükken almıştı o hediyeydi. Pek de oynayamazdım çekinirdim. Bir de her gün annemden azar yiyince hevesim kalmazdı. Onun yerine her gece ablamın ayak ucunda uyuduğum yatakta sessizce ağlardım. Annem duyarsa döver evden atar diye korkardım çünkü. Ortaokulum da aynı geçti. Annem her geçen gün daha çok kızdı daha çok baskı yaptı. Yine çalışmadığım zamanlar okuldan almakla tehtid etti kaç kere odalarına kitledi.

+ Kitaplarımı suratıma vurup sonra da çöpe attı. Ne abim ne ablam ne babam hiç ses çıkarmadı. Onlardan bile utanırdım yüzlerine bakamazdım. Gidip oyun oynamak istesem abim dalga geçerdi benle. Ablamla oynardım bazen, o da annemden mutlu değildi ama benim gibi bağırık hiç yememişti. Sorunu yoktu. Yine de her doğum günü mutlulukla kutlanırdı. Benimkiler dışında benimkini hep unuturlardı. Annem hatırlardı bi ama o da alılkanlıktı herhalde. Onu da tamamen unutsa çok bariz olurdu sevilmediğim. Doğum günlerimde bile ağladım. Çünkü benden nefret ettiklerini o gün bile yüzüme vururlardı. Hiç günaydın kızım diyerek uyandırılmadım o günlerde bile. Bazen hırsını alır gibi sarsarak vurarak uyandırırdı beni. Bilmiyorum bugünki ben haketmiştim belki ama o küçük kız bunları haketmemişti. Neden hep ben diye ağladım. Bi annenin çocuklarını eşit sevmediğini 1. Elden deneyimledim. Ortaokul 8de annem bir anda bana bir daha baskı yapmayacağını çok yorulduğunu söyledi ve kendi halime bıraktı. İnanamamıştım ama çok sevinmiştim. Gerçekten bir daha karışmamıştı ama çok geçti. Ben o yaşa kadar nasıl çalışılacağını öğrenememiştim çünkü. Masa başı benim için sadece kalem silgi oynatmak sessizce ağlamak için vardı. En başta çalışmadan da iyi gitsem de notlarım düşmeye başlatınca annem ödevlerime bakmıştı ve hepsini bomboş görünce delirdi. Lgs ye 2 ay kalmıştı. Aynı zamanda covid başladı. Herkes evlere kapandı.

+ O 2 ay sadece yatıp kalkıp deneme çözdüğümü ve azar yediğimi hatırlıyorum başka da aklımda anı yok. Sonra fen lisesini kazandım. Kazanmasam ne olacaktı düşünmek bile istemiyorum. Hem de ablamdan daha iyi bir fen lisesi kazanmıştım ama annem sadece yalandan bir tebrik etmişti ve kazanacağını biliyordum dedi. Ama bana hiç güvenmemişti aslında. Lisede de online eğitim olunca takip etmedi ve bıraktı. Ne online eğitime uyum sağlayabilmiştim de kendi kendime çalışmayı öğrenebilmiştim hiç birini yapamadım. O yüzden ailem hep beni dışladı. Kuzenlerim de her geldiklerinde liseye geçmiş bile olsam bi yere gitseler inadına sen gelme diyip beni evde bırakırlardı. Bir şey hakkında fikrimi belirtsem yine ezer konuşmaya hakkım olmadığını söylerlerdi. Ben oysa bir şey söylemek için bile kırk kere düşünür cesaret toplamaya çalışırdım ama karşılığı hep bu olurdu. Bunların hepsi belki küçük şeyler ama ben bunları her gün her saat yaşadım. En büyük sorun da belki de bendim. Asla katlanamadım, haksızlık olduğunu neden evde bunu yaşayan tek çocuk olduğumu kardeşlerimin bile beni sevmiyecek kadar ne yaptığımı düşünür cevap bulamadığım için kendi kendime kafayı yerdim. Hep ölmek istedim. O evde başka çarem yoktu. Annem baskıyı bırakınca geçecek sandım. Ama kendi hayatım üzerinde hiç bir zaman söz ve kontrol sahibi olmadığım için annem öyle yapınca sudan çıkmış balığa döndüm. Ne yapacağımı bilmiyordum. Ve fen lisesinde kendini bilmeyen bi çocuk hayatta kalamazdı bunu öğrendim.

+ Online olmasının verdiği rahatlıkla ilk sene hiç çalışmadım yine de takdirle geçtim. 10. Sınıfta çok kötü arkadaşlar edindim, daha doğrusu onlar beni arkadaş olarak seçmişti. İçe dönük ve sevgisiz olduğumdan birinin beni seçmesi bile minnet verici bir şeydi çünkü. Yine de hep beni aşağılayıp moralimi daha da bozmuşlardı. 10. sınıfta da sınırdan da olsa son gün çalışarak geçtiğim sınavlarla takdir aldım. Annem yine beni sevmiyor ama en azından eskisi kadar bağırmıyordu. Yorulmuştu. Zaten beni 38 yaşında doğurmuştu benden önce sabrı bitmişti çoktan. Yaşadıklarım da o yüzdendi zaten. Bunu da bilirdim. Aldıracakmış ama aldırmamış karnından beni annem. Yanlışlıkla hamile kaldığı için (arzusu uğruna bi çocuk daha yapıp hayatını mahvetse de) ben bir hataydım. Yanlışlıkla yapılmış bir hata. Bunun yüzünden de ağlardım annem keşke beni aldırsaymış diye. Ölme istememin ardında da bu vardı hem onlar hem ben kurtulayım isterdim. Masraf olmaktan çok korktum hep. Kıyafetlerimin kolları yırtılasıya kadar giyer annemler teklif etmeden kıyafet almaya gitmezdik. İsteyemezdim çünkü hakkım yok gibi düşünürdüm. Oysa bende onların çocuğuydum. Ama ben doğduğumda annemin sevgisi zaten 3 çocuğa bölünmüştü. Ben gelince annem 4e bölebilirdi ama nefret vermeyi tercih etti. Belki de benden nefret ederek kendi yaptıkları hatayı kendilerine böyle kabul ettirmeye çalışıyorlardı. Annem ben ortaokul 7 deyken ağlayıp özür dilemişti benden. Sana bu kadar kızdığım sinirlendiğim için diye. Affedeyim diye yalvarmıştı. Ama tehtitti aslında hayır deme şansım yoktu. Sinirden ağlayarak affettim demiştim ama asla affedemedim. Ne kadar istesem de hiç yapamadım. Neyse 11de o arkadaşlardan kurtuldum ama başkaları geldi. Bu sefer aralarına onlar almasına rağmen beni dışladılar. 12 de de aynı şekilde. Yine de arkadaşlığımı kesemedim.

+ 11. Sınıfta bir de erkek bir arkadaşım vardı kız arkadaşımdan hoşlanıyordu. O erkek arkadaşımla sıra arkadaşı olmuştuk ve öyle yakın arkadaş olduk. Kız arkadaşımdan hoşlandığı ve bana o gözle hiç bakmamaından içim rahat ve emindim iyi efendi de biriydi. Ama sınıftaki erkekler benim hakkımda iğrenç dedikodular çıkardılar ve sınıf içinde hem benle hem arkadaşımla dalga geçtiler. Zor bi dönemdi. O erkek arkadaşımla yaramız da benzerdi. Onun da annesi baskıcıydı ve ona kötü davranıyordu. Ama o en azından erkekti. Eve istediği saatte girip çıkıp hava alabiliyordu, odasını kitleyebiliyordu. Yine de çok destek olmaya çalıştım ona. Kız arkadaşım ona kötü davranıyor diye de üzgündü. Ama ben hem ilgi almada hem de ilgi vermede kötüydüm. O ilgiye muhtaçtı benim gibi o yüzden bana ilgi vermek istedi. Hep cana yakın davrandı ama sevgili ve arkadaş arasındaki farkı bilememişti. Biliyordum benden hoşlanmadığı 10km öteden belliydi ama ilgiye o kadar muhtaçtı ki herhangi bi ilişkiyi arkadaşlık veya normal insanların yaptığı bir şey sanıyordu. Arada dertleşip sarılırdık ama o hep dipdibe oturalım başımızı okşayalım isterdi. Ama bunları yapmak sadece arkadaşlık için biraz fazlaydı onu bu yüzden uyardım. Bana söz verdi ama benzeri şeyleri istemeye devam etti. Ailem dışarı çıkmama zor izin veriyordu saat 8den sonra eve gelmem yasaktı ama o benle dışarı çıkmak için zorlardı. Sürekli sürekli reddetmem gerekti ve beni yanlış anladı. Onla arkadaş olmak istemediğimi dülündüğünü söyledi. Ne kadar iyi biri olsa da olgun değildi ve arkadaşlığımı bitirdim. Bana 11de gerçekten zor zamanlar yaşatmıştı. Çünkü ben onun yüzünden hep annemden izin istemeye çalışmıştım ve azarlanmıştım. Okula da odaklanamamıştım çünkü sıra arkadaşıydık da her an beraber konuşuyorduk. 11in sonunda bitirmiştim arkadaşlığımı anca.

+ 12 de de dediğim gibi kız arkadaşlarım dışlamaya devam etti. 11de biraz da erkek arkadaşım yüzünden beni dışlamışlardı sanırım. Ama 12 de annem bana geri baskı yapmaya başlamıştı. Bu sefer sadece ara ara bağırıyordu ama baskısını daha çok belli ediyordu. Okulda dışlandığımı da söyleyemedim hiç. Ve ben eşit ağırlığa geçmek istiyordum, sayısalcı olmak değil. Çünkü hayatım boyunca matematiği hiç sevmemiştim ve mühendis doktor olmak benim son hayalim bile değildi. Kafam da sosyal ve sanatsal zekaya yatkındı. Küçüklükten beri resim çizer sessizce şarkı söyler dans ederdim. İnsanları izlemeyi sever anlamaya çalışırdım. Belki de hep susturulduğumdandı. Bilmiyorum. Anneme rehber öğretmenim yardımıyla söylediğimde ilk baya bi şaşırdı ama sonra benden biraz umut kesmiş olsa gerek nereyi kazanırsa kazansın da bölümünüm önemi yok kafasındaydı ve ne kadar istemese de benim diğer türlü hiç çalışmayacağımı biliyordu. Sonra ben yksye 6 ay kala eşit ağırlığa geçtim, sözelim bitse de matematiğim yetişmemişti ve yksde kendime göre çok kötü bir sıralama yaptım. Sonuçlar açıklandığında annem balkan gezisine gitmişti. Ve ben sonuçlar çıktığından beri 1 2 hafta doğru düzgün yemek yiyip ayağa kalkamamıştım bile. Sadece ağlayıp uyanıp uyumuştum o kısa sürede 4 5 kilo vermiştim. Kendimi nasıl öldürsem diye düşündüm. Psikoloji okumak istiyordum ve hiç bi doğrudüzgün okul tutmuyordu. Ondan başka bölüme de gitmek istemiyordum. Zaten hayatım boyunca kendim için hiçbir şey yapamamıştım bari mesleğimi seveyim de hayata tutunabileyim diye düşündüm.

+ Annemleri de zar zor mezuna kalmaya ikna ettim. Ama sandığımdan da kötü geçiyor. Hemen her gün sorular sorup neden netlerim yükselmiyor diye azarlasa da daha çok ev işi yaptırıp beni hizmetçi gibi kullanınca içi rahat ediyor. İtü makine mezunu abim şu an evde boş oturuyor. O evde keyif sürerken ben onların hizmetçiliğini yapmak için kullanılıyorum. Hâlâ düşünüyorum. Ben ne yaptım bunları hakedecek diye. Sırf matematik çalışmak istemedim diye tüm çocukluğum gitti resmen. O kadar başarısız da değildim. En başarılı anlarımda hep daha çok azar yemiştim hatta. Hâlâ aynı. Evde değer görmüyorum ev işi yaptırılıyorum. Ders çalışmaya çalışıyorum kendi çabamla. Evde hâlâ yük gibi görülüyorum. Kıyafete ihtiyacım var söyleyemiyorum. Abimle ablamla doğru düzgün konuşmuyoruz özellikle abimle. Bana geçen gün hatta çocukların azarlanarak büyütülmesi gerektiğini savundu. Odama gidip ağlamaktan başka bir şey yapamadım. Çünkü o evin içinde benim halimi görmüştü ama yine de bu durumu savunmuştu. Çok içim acıdı ve yine haksızlığa uğranmış hissettim. Abimle ne kadar faklı hayatlar haşadığımızı benim ne kadar sevgisiz onun da bunu göremeyecek kadar sevgiyle büyütüldüğünü farkettim. Babamla annemin küçüklüğümüzden beri süren kavgası da hiç bitmedi. Keşke boşansalar diye dua ederdim ama engelli abim için hiç yapmadılar. Sorsan çok mutlu bi aileyiz ama. Onlara göre öyle. Oysa babamın anneme vurmuşluğu bile var. Hâlâ ara ara dövmekle tehtid ediyor. Hemen her gün bize aptalsınız canım diyerek sövüyor.

+ Kendisi kötü bi hayat geçirmiş. 7 kardeşler annesi babam 4 5 yaşındayken ölmüş dedem hep dövermiş. Babamlara da okul okutmamış. Hep çalıştırmış. İlkokula bile gitmemiş babam. Yine de işini kurup ev araba almış ama kardeşleri dolandırmış hep. Çok para kaybetmiş annemle evlendikten sonra kardeşleri dolandırmaya devam edince. Sinirini annemden çıkarmış. Kardeşlerine ses etmemiş bile hiç. Annem de benden çıkarmış o siniri belli ki. O yüzden mutlu aile falan değiliz. Belki de ben o ailenin parçası değilim bilmiyorum. Ama eski düşünüyorlar. Onlara hep öyle denmiş boşanmak onların doğasında olmaması gereken bir şey ama sonucu hep bunlar olmuş işte. Neyse çok uzun oldu ama sen istedin diyelim, çok özür dilerim eğer zamanından gidiyorsa. Cevap yazmasan da olur sadece oku geç, merak etmiştin. Valla anlatmak bile çok iyi geldi. Tekrardan çok özür dilerim çok uzun oldu...

Doğru diyorsun, bende deniyorum işte ama insan bu zorlanıyor. Dediğin gibi anlamıyorlar ama çare de yok. Yine de aşmaya çalışıyorum bir şekilde başaracağım eminim, ki hayat bu her türlü şey oluyor insanlara ben de uzun da sürse atlatabilirim umarım. Geçmişi de silemesem de duygularımı kontrol etmeyi öğreneceğim. Okuduğun için beni dinlediğin için çok teşekkür ederim, cevap yazmana bile gerek yoktu ama yazmışsın desteğin ve inceliğin için teşekkür ederim..

Evet öyle, zaman geçtikçe değişecektir elbet

Onun için çabalayacağım artık zaten başka kurtuluş yok gibi

İzledim ve gerçekten biraz daha iyi hissettirdi, sakinledim ve farklı bir perspektif verdi bana. Çok çok teşekkür ederim

Teşekkür ederim araştıracağım, kitabı da bulabilirsem almak istiyorum, tavsiyen için gerçekten teşekkür ederim

İnan bende düşünüyorum amca, kendi kendime benden daha kötüsünü yaşayan binlerce insan var, benim ölmeyi istemeye hakkım var mı ki diyorum, yatıp kalkıp şükür de ediyorum halime ama inan herkesin acısı farklı yaşanıyor amca. Yine de umarım dediğin gibi kendime gelebilirim.

Ailemden bezdim, aile demek insanın tüm hayatı demek bi şekilde kopmuyorlar hep seninleler ne gelirse onlardan geliyor. Bana göre birinin ailesi mutluysa başka bir şeye ihtiyaç duymaz ne gelirse gelsin karşısına aşabilir. ama ailesi mutsuzsa da ondan kurtulmanın bir yolu yok varsa da zor.