Benimle kendi yazdığınız şiir, yazı veya bir söz paylaşır mısınız?

Pek içime sinenlerden değil ama hikâye tarzında bir şeyler karaladım.

Paparazi

Üstümde yanıp sönen ışıklarla gecenin en parlak yıldızı olmayı dilerken gözümde çakıyor en aydınlık yıldırım. Kafam allak bullak, hayat film şeridi gibi geçiyor önümden. Günler birbiri ardına dizilirken yalpalayarak adımlıyorum. Tanrım, kamera ışıkları nerede? Yanağıma sinsice değiyor geceyi yararak yanıp sönen ışıklar... Kırmızı ve mavi, kulaklarım zihnimde uğuldayarak bu ikisi arasında gidip gelen ölümle yaşam arasındaki çizgideki tizliği sindiriyor saniye saniye. Soğuk kelepçeler, onlar bedenimi çalıyor geleceğimden. Yardım edin bana! Ben sadece görülmeyi istedim, gazete küpürlerinde değil magazin sayfalarında.

Ama yine de ben çok kötü biriyim diyerek kendimize küsmüyoruz değil mi? Öyle zamanlardan kurtulmak için karanlıklarımızla yüzleşiyoruz. Sonra da aydınlığın olduğunu kendimize hatırlatıp oraya doğru hareket ediyoruz. İlk duraktan son durağa doğru gitgide daha beyaz ve saf oluyorsun. Biz çocukların hayal havuzunda yıkanmak olarak adlandırdığı şeye siz arınmak dersiniz muhtemelen. "Siyahtan beyaza bir ruh yolculuğu diyebilir miyiz o zaman?" diye sordu ablası Hüma. Yani sayılır ama unutma bu bizim eğlencemiz. Büyümek için değil, çocuk kalmak için inşa edildi burası. Diye yanıtladı kardeşi de. "Ama benim artık gitmem gerekiyor...

Bir ara devam ederim belki

Çevremde insanlar, onların ortasında bir ben. Kendimden kopup etrafımdakileri dengeye oturtacak gücü bulamıyordum kendimde. Oradayım ama o andan uzaklaşmışım gibi. Havada uçuşan poşet misali benden bir parça uzaklaşıyor gibi. Öyle bir noktadayım ki, ne içimdeki bu duygu durumu gerçek geliyor ne de herhangi bir ruh hali. Kendimden uzaklaşmak istemiyorum ama döneceğim yer çok uzakta.