Sevdiğin insanın karakteri sana mı benzesin, zıt mı olsun isterdin?

Sevdiğim insanın karakteri bana benzese de, zıt olsa da bir şekilde birbirimizi tamamlayabiliriz. Benzerlik, uyum yaratırken, zıtlık da büyümeyi ve yeni bakış açıları kazandırmayı sağlar. Ama en önemlisi, iki insanın da birbirine değer veriyor olması. Kendi benzerliklerim ve farklarım arasında denge kurabilmek, ideal olanıdır.

Sevdiğim insanın karakteri bana benzesin isterdim, çünkü kendi içimde yankılanan duyguları onunla paylaşmak, o ortak zeminde huzuru bulmak büyüleyici olurdu.

Fakat bir yandan, zıt bir karakterin çekiciliğini de inkar edemem. O inişli çıkışlı denge savaşı, bazen yıkıcı olsa da, insana gerçekten yaşadığını hissettirirdi.

Mesele benzerlik ya da zıtlık değil bence, iki ruhun bir şekilde birbirine dokunabilmesi.

Çünkü dokunduğu yerde ya bir çiçek açar, ya da bir fırtına kopar… Ve her iki haliyle de gerçek olur.

Yeni bir kimlik oluşturalım isterdim. Benim aynım onun zıddı değil. İkimizden de bir şeyler katılan, yaralardan hikayelerden ama en çokta sükuttan oluşan bir karnaval. İlk bakışta hepimiz aynı taraftayız. Aynı kemik, aynı dil. Farklı kılansa ruh. Gözlerden bile görülebilen, sessizlikte bile duyulabilen.