Canım çok yanıyor, aşk acısından çok kendimde hissettiğim eksiklik yakıyor... Ne yapmalıyım?

2 senelik bir ilişkiydi.. çok sevmiş deli gibi aşık olmuştum. 19 yaşımdaydım ama ilkti be.. daha doğrusu ben ilk derdim ona çünkü gerçek aşkı ilkleri yaşamıştım. ilk defa onu öpmüştüm, o da beni.. bende ona ilktim çünkü. kıskanırdım.. demezdi bişey.. ama artık ağlamaktan bıkıp ayrıl barışlar canına tak edene kadar, 2 sene geçtikten sonraya kadar. bitirdi ve ciddi bitirdi. yalvardım gururumu aldım yerlere. ama inat etti. 1 ay ayrıldıktan sonra hiç gelemedik yüz yüze. şehirler farklıydı. çok aradım ama nafile bitti diyordu.. bugün yüz yüze geldik. değiştim dedim akıllandım. artık olgunca davranacağım dedim.. ama gene beceremedim. aptalca davrandım elini tutmaya çalıştım öpmeye çalıştım. belkide ağır başlı dursam farklı olacaktı.. sonra bu hatamı farkedince ağlaya ağlaya uzaklaştım oradan daha da duramadım yanında.. aradı ne oldu diye, anlatmaya utandım.. kendimi eksik hissettim. 22 yaşındayım ama olgun değilim, çocukça davranıyorum ağır olamıyorum. bir de orada kuzeninin sevgilisi vardı o da ayrı masada bekledi bizi. bir ona baktım bir kendime.. çok dokundu onun gibi ağır başlı olamamak. kaçtım oradan. akşam aradı iyimisin diye. sağolsun dşünüyor beni. ama bu sefer doğru konuştum çok saçmalamadım..

neye yararki.. kendimi o kadar çok eksik hissediyorumki. ağır başlı biri olamadım saçmaladım hep. bu yüzden arkadaşlarımın gözünde bile farklı biriyim. çok yanıyor canım. aşk acısını geçtim artık, bu durum yakıyor beni.. ne olacak.. ben ne yapacağım. ağlıyorum ama neye yarar.. çok zor durumdayım.. içim yanıyor.. ruhum acıyor..