İnsanlardan beklentiye girer misiniz, yoksa kendi kendime yeterim mi dersiniz?

Shakespeare; beklentiler daima yaralar der.

İnsana sevdiğini eksiksiz şekilde hissettirirsen ilk gidecek olan sevilen kişidir. İnsana sevmediğini hissettirirsen ilk gidecek olan sevilmediğini düşünendir. Bu yüzden bunun bir ayarı olması gerek ve ölçülü sevmek gerek. Fazla sevgiden boğulup gidenler şımarıklığından uzaklaşmakta. İlgisizlikten dolayı ayrılan ise empati kuramadığı için uzaklaşıyor.

Eskiden çok beklentiye giriyordum, bundan 10 sene falan önceye kadar ama gördüm ki beklentiler yerine gelmeyince yine üzülen ben oluyorum, o işi bıraktım. Sıfır beklenti olunca en ufak bir şeyde bile mutlu olmak daha kolay oluyor..

Türkçesi bu zamana kadar insanlardan hep bir beklenti içerisinde olurdum değer görmek kıymeti görmek insanlar tarafından sevilmek isterdim ama artık şunu gördüm ki insanlar sadece çıkarları doğrultusunda birilerini seviyor ya da çıkarı bittiğim menfaati bittiği zaman ya da sıkıldığı zaman arkadaşlık kavramını bir kenara bırakıyor o yüzden kimseden bir şey beklemiyorum ailem bana yeter

Çok beklentiye girmem.. Güzel bir olay olursa süpriz gibi oluyor daha kayif veririci hal alıyor.. Yoksa insanların temelde odunsu bir yapıda o'dugnu düşünüp beklentiye girmiyorum :))

İnsan sosyal bir varlıktır. Etkileşimde olmak zorunda, fıtratı gereği yani. Bu yüzden her zaman birinin desteği daha faydalı olur.

Kendi kendimize yeteriz şükürler olsun Allah kimseyi kimseye de muhtaç etmesin inşallah

Kendi kendime yetiyorum. Hayal kırıklığı da yaşamıyorum