Etrafınızı sararken karanlık , parıldamayı nasıl başarıyorsunuz?

Ben varoluş sancısının çaresini, yoklukta buldum. Var mısın ki yok olmaktan korkuyorsun demiş Farabi. Neden varım, burada işim ne demeden önce varlığımızı ispat etmeliyiz. Gerçekten mi yaşıyoruz, öylesine mi? Varım diyorsak bunu kanıtlayacak bir yaşantımız olmalı. Gittiğimiz her yerde bir iz bırakıyor muyuz mesela? Gördüğümüz her insanı iyileştirip kalbindeki derdi alabiliyor muyuz? Yoksa birbirine yabancı hatta düşman kesilen bir ordudan mı ibaretiz?

Parıldamak, karanlık içinde kaybolmamak, belki de o karanlığın içindeki ışığı aramaktan geçiyordur.

İnsan, kendi gücünü bulmalı, ama bazen dışarıdaki dünyadan çok, içindeki boşluğu anlamak zorlaşıyor.

Varoluşsal sancılar, hayatın anlamını ararken hissettiklerimizdir bence.

İç çekiş, belki de o arayışın yorgunluğudur. Karanlık, insanın içindeki korkularla, belirsizlikle var olur ama her karanlık elbet bir ışık taşır içinde.

Hiçlik, bazen bizi bir arayışa iter bizi, yalnızlık ise bu yolculuğun bir parçasıdır.

Bütün bunlar, belki de büyümek, kendimizi bulmak ve anlam aramak için gerekli adımlardır... Bilemeyiz..

Peki; zaten parlamak için karanlığa (kötülüğe) ihtiyacımız yok mu, sayın soran?

Sen, gün içinde yıldızların ne kadar parladığını görebilir misin?

Göremezsin, değil mi?

Etraflarını zifiri karanlık kapladığında görebilirsin sadece.

İnsanlar da böyledir.

Ne kadar sağlam bir duruşa ve karaktere sahip olduklarını (parladıklarını) görebilmemiz için etraflarını kötülüğün (karanlığın) sarması gerekir ☯️