Sadece fiziksel olarak tek başımıza olmamızın dışında kalabalığın arasında da yalnız hissedebiliriz. İlişkilerden alacağımız doyum yetersiz geldiğinde de yalnız hissedebiliriz. Senin kendini yalnız hissetmenin arkasında yatan sebep nedir?
Yalnızlık seviyorum çünkü insanlar beni yoruyor, kendimi anlamak anlatmaya ispata kalkışmak benim için yorucu oluyor. Ne yazık ki günümüzde samimi insanlar da kalmadı. Herkes kendi çıkarı kendi menfaati doğrultusunda ilişki kuruyor. Kendi iç yolculuğum, gerçek bağlılık ve anlamlı ilişkileri bulma arayışında oluyorum oda yok bu yüzden yalnızlık seviyorum. Bana daha güzel geliyor.
İnsanları kendimden uzaklaştırmam. Sebebi ise beni anlayan veya tamamlayan insanlar olmadığı için. Ama bu asosyallik değil. Yalnızın içinde umut vardır ama insan yoktur. Hele bir de ülkeye, şehre, üniversiteye, ortama yeniyse ve pek dostça yaklaşılmamışsa kendisine bir süre yalnız kalır, hem yalnız hem de başı dikse havalı sanıp yaklaşamamışlardır, "onun sahiplisi vardır" ve türevi fikirler geçmiştir insanların aklından. Ancak bi süre sonra umudu bir şeyler yaratır onun için, olaylar gelişir. Asosyal ise, yalnızın aksine insan olmadığı için cumartesi gecesi bar bar gezmekten mahrum kalmaz, tanıdıkları olduğu halde ve/veya çağırıldığı halde evden çıkmaz, hödüktür. yalnız kimse, bunu sadece hoşlanmadığı insanlara yapar. hatta asosyal kimse bir yerden sonra bu ünvanı koruma çabasına girer.
Küçükken sonradan gelmemdi, sık sık okul değiştirip yeni kız olduğum için. Büyüdüğümde bu geçti, bende yeniliğe alışmaya başladım. Şimdi de konuştuğum insanlar olmasına rağmen bu his yine benimle. Ama eski burukluğu, yine yalnızım kederi yok bu defa. Hoşuma giden, bana kendimi bulduran bi yalnızlık. Acılar gibi bi öğretmen hatta.
Güzel soru, yanlızlığım benim tercihimdir. Kendimi bildim bileli etrafım da insan olmasını sevemedim.. bu benim tercihimdir. Asosyalik değildir insanlar bu arada olan ince çizgiyi unutuyor. Sanatımla baş başa kalmak, hayvanları sevmek, sosyal etkinliklere katılmak beni daha çok mutlu ediyor..
Bu çok önemli bir detay gerçekten tercihen yalnızlık diye bir şey var ve bununla ancak barışık olan kişi bunun lüks olduğunu anlar. Ve bunlardan bağımsız ne sanatıyla uğraşıyorsun?
Resim galerisinde resim dersi veriyorum, mimarlıkta okuyorum, resim çizip satıyorum böyleli. Elbette en güzel lüks bunun tadını alan bırakmaz asla lütf gibi bir şey. Asosyallik evde çıkamama insanlarla ilişki kurmada konuşmada zorluk çekmek psikolojik sorulu olan şahıslar. 🙂
Kendi tercihim, insanlarla çok fazla haşır neşir olmayı sevmem. Kendimi daha özgür ve işe, plana daha odaklanmış hissederim. Lakin bu, hiç arkadaş olmaması anlamına gelmiyor. Muhakkak bir insanın sağlam network bağlantılarının olması lazım. Arada bir zaman ayırmak lazım.
Bu hayatta herkes, kendi özüne benzeyen ve aynı zamanda onu tamamlayan zıttını arar. Onu bulana kadarda hep yalnızdır. Etrafındaki insanların çokluğu değil derinliği önem taşır.
Erkek ya da kadın fark etmez, dostluk uyumlu olmalı ve insanı yukarı taşımalıdır. Ancak dost dediğin kişi seni dibe çekiyor veya düşüşünü istiyorsa, bu dostluğun bir faydası yoktur...
Yalnızlık benim ruhumla, kalbimle ve zihnimla hasbihalim, kendi içimde bağımsız özgür dünya'yı yaşayışımdır. Tek başına da kaliteli vakit geçirebilmek, kendinle barışık olmanın en güzel yoludur.
İnsanlara normal görünen şeyler bana okadar gelmiyor , benimle aynı mantıkta insanlara da çok denk gelmiyorum, misal dünyevi zevkler bende uzak durarak daha hakiki ilişkileri, hisleri tercih ediyorum buda yalnızlaştırıyor ister istemez
Kişilik & Karakter konusunda 10,7b cevap paylaştı.
Birazda benim tercihim. Benim gibi seven birinin varlığından bir haber olmam birazda. Birazda bunun en uygun bir hayat olması. Sert ve keskin bir felsefem var hayata karşı.(Belki de bundan.)
Olursa deneriz, olmazsa da kalırız. Yalnızlıktan hiç korkmadım, hep öyleydim zaten çevremde tonla insan olsa da yani, ben çocukluğumdan beri alışkınım böyle şeylere, kimse beni yokluğuyla tehdit edemez yani :d