Hayattan öylesine bıktım ki tarifi yok artık. Öylesine bunaldım?

Hayattan öylesine bıktım ki tarifi yok artık. Öylesine bunaldım ki tanımı kalmadı anlatmak için…Abartmak denebilir ama aksine tam anlamıyla bir bunalım içindeyim işte…Yoruldum zoraki tebessüm etmekten aslında içimde fırtınalar koparken başkasının kırdıkları yüzünden diğerleri etkilenmesin diye gülümsemekten. Ne kadar zor bir bilseniz söylenen sözler yapılan davranışlar. Zoruma gidiyor çoğu zaman yaptıklarımın karşılığı bu mu diyorum, kendi kendime düşünüyorum ama hayır karşılık bu olamaz diyorum kendimi övmek maksadım değil ama yaptıklarımı küçümsemek bana kendime haksızlık olur kendime saygımı kaybedemem…. Güzel bir söze sadece ağızdan çıkacak en ufak basit güzel bir kelimeye kuş olup uçacakken mutluluktan bu kadar küçümsenmek niye.. Çok mu zor kızım teşekkür ederim demek (ailem için bu) ya da en zor durumunda bile karşımdakinin bunda suçu yok diyip suratı asıkken ufakta olsa bir tebessüm etmek. Zor bir şey mi sizce istediğim, imkansız mı bu kadarcık fedakarlık…. Yapı meselesi bu ben böyleyim demek olmaz en kolayı, bu kaçmak değil de nedir acizlik değil de nedir bu ben bana dost olmayana bile tebessüm edecek kadar değer verirken bu kadarcık bir şey nasıl zor gelebilir insana yazık yazık gerçekten…
Hayattan öylesine bıktım ki tarifi yok artık. Öylesine bunaldım?
Cevapla