Bana ömürlük bir öğüt verecek olsan bu ne olurdu?

Hayatına dair ömürlük bir öğüt verecek olsam şunu derdim: Kendi değerini kendin biç ve kimseye bunu eksiltme hakkı verme. İnsanların seni nasıl gördüğü, senin kendini nasıl gördüğünden daha önemli olmamalı. Kendi iç huzurunu bulmak, hayatının en büyük önceliği olmalı. Kendinle barışık olduğunda, dışarıdan gelen hiçbir şey seni kolay kolay yıkamaz.

Hayatta her şey geçici: mutluluk, hüzün, insanlar, başarılar... Ama senin kendine olan inancın ve duruşun kalıcıdır. Kendi doğrularından vazgeçmeden, hata yapmaktan korkmadan ilerle. Hata yaparsan da, bu hataları bir öğretmen gibi gör ve onlardan öğren ve unutma, her zaman “kendine sadık kal.” Başkalarını memnun etmeye çalışırken kendinden ödün verirsen, geriye sadece boşluk kalır. Hayat, başkalarının çizdiği yollardan yürümek için değil, kendi yolunu yaratmak için var. Bu dünyada en büyük savaş, insanın kendisiyle olan savaşıdır. Kendinle barış içinde yaşamayı başarırsan, ömrün boyunca huzur içinde bir hayatın olur. Bu yüzden: kendine güven, kendini sev, ve kendin ol.

Bir insanı çok zorlayarak, sürekli deneyerek, her zaman kontrol ederek istediğin gibi bir insan yapamazsın. Ya olduğu gibi kabul etmek ya da vazgeçmek gerekir.

Bazen bir şey olmuyorsa olmuyordur. Olmaması, olmasından hayırlı olduğu için olmuyordur bunu düşünmek gerekir.

Bazı şeylerin altı üstünden daha iyi olabilir. Çaresiz kalındığında hayatının alt üst olmasına izin verip birde altını görmelisin.

Nasihat veremem ama öneri de bulunabilirim. Hiçbir şey sizden önemli değil. Her zaman kendi düşüncenize ve isteğinize göre yaşayın. Ve siz siz, olun en çok kendinizi sevin..