Yanlış yerde doğru insan mıydın, doğru yerde yanlış insan mı?

Hep eksik ve yamuk mu? İnsan dediğin tam mıdır ki? Ya da tam olan insan var mıdır?
Her çiçek her toprakta yetişmez. Her çiçek, toprakta da yetişmez. Belki senin mekanın nilüfer misali sudadır. Orkide misali ağaçtadır. Cyclamen misali ormandadır.

Yanlış yerde yanlış insan oldum ben. En büyük fiyaskom.

Yanlış yerde doğru insandım kesinlikle. Çevremdeki herkes vasıfsız, kendine bir şey katmayan ve onu bunu eleştiren insanlardı. Benim de her zaman hayallerim vardı. Bu hayallerim için hep çok çalıştım. Çevremdeki insanlar (ailem) bu çabamı ve hayallerimi komik bulur yerden yere vururdu umutlarımı. Onlardan farklıyım diye, çabalıyorum diye, resim çiziyorum, kitap okuyorum, bir şeylerin peşinden koşuyorum diye "deli" olarak tanımlardı beni. Onlara göre ben ders çalışmaktan başka bir b*ka yaramayan biriydim. Okul birincisiydim, birçok yeteneğim vardı. Resim çiziyordum müzikle uğraşıyordum, bir çok ödül kazanıyordum farklı farklı alanlarda ama aileme göre boş işlerle uğraşan biriydim. O yüzden zamanla bu tarz şeyleri gizli gizli yapardım. Onlar görmesin, bilmesin, kızmasın dalga geçmesin diye. Ben doğuda bir köyde doğdum ve büyüdüm. Böyle yerlerde eğitim pek önemli değildir. Seni önemli kılan tek şey ne kadar işe yaradığındır. Hele ki kızsan. Eğitim görmek, kendini geliştirmek onlara göre suçtu. O yüzden hep sevilmeyen bir çocuk oldum. Bu şekilde büyümek gerçekten çok zordu. Kendimi her zaman bir suç işlemiş gibi hissederdim. Hatta okulu bile bırakmıştım bir dönem. Sonra bir öğretmenim sayesinde tekrar başladım ve çok başarılı oldum. Şimdi doktorum ve başka bir şehre yerleştim. Hiçbirini görmüyorum bile. Ailenin tek okuyanı benim. Bu yüzden onlara göre ben aykırıyım, yanlışım. Çocukken bu duruma çok üzülürdüm. Ama sonra anladım ki cahillik ve korkaklık bazen karıştırılabiliyormuş. Cahilliğin tek sebebi eğitimsizlik değilmiş. Düşünce yapısıymış aynı zamanda. Onlar hem cahil hem korkaklardı. Hiç aklımdan çıkarmadığım bir söz var; "uçmayı göze alamayanlar kanat kırmayı severler". Konu aslında tam olarak buydu. Onlar korkaktı. Değişmekten ve gelişmekten korkuyorlardı ve benim kanatlarımı kırıyorlardı o yüzden. Ben buna izin vermedim ve uçmayı başardım. Kendimle gurur duyuyorum bu yüzden.

Bence, bazen doğru yerde olsak da, yanlış insanla karşılaşıyoruz. Diğer zamanlarda ise, yanlış yerde olabiliyoruz ama doğru insanı buluyoruz. Aslında, ikisinin de bir araya gelmesi zor bir denklem gibi. Bir ilişkide yer ve zaman önemli olabilir, ama bence esas olan, birbirini anlamak ve doğru insanı doğru zamanda bulabilmek.

Yanlış yerde doğru insandım. Ama kime göre neye göre doğru insan ona da bakmak lazım. Bi şereften yoksun için tabii ki ulaşılamayacak derecede doğruydum. Bilmiyorum ya. Bazen doğru insan olursun ama zaman yanlıştır, bazen de yanlış insan olursun. Her türlü hayat gidiyor ve bunlardan ders çıkarıyoruz.