Gerçek anlamda mutlu musunuz?

Benim de annem yok. Babamla da konuşmuyorum. Öğretmenim ama atanamadım. Markette çalışıyorum. Hayatım bu aralar gerçekten zor. Tek yaşıyorum. Bir çok sorunum var. Geçim derdi, ailemin olmaması, mesleğimi yapamıyor olmam çok üzücü. Bu yüzden gerçek anlamda mutlu değilim. Günün sonunda tek başıma kaldığımda daha çok hissediyorum bunu. İçsel mutluluk gerçekten çok önemli. Ailesi olmayan biri nasıl mutlu olabilir bilmiyorum. Bazen tutunamıyorum hayata bu yüzden.

Seni gerçekten anlayabiliyorum. Umarım bir gün mutlu olmayı başarabiliriz. Hayat herkese eşit davranmıyor maalesef. Üzücü olsa da bu bir gerçek.

Evet haklısın. En çok da neden ben diye sorunca daha çok acıtıyor bu durum. Her şeye olan inancını yitiriyor insan. Sonra dönüp bazen de kendine kızıyorsun. Ben mi başaramıyorum diye? Tavsiye veren de çok oluyor söylemesi kolay nasıl olsa. Güzelsin, gençsin, mesleğin var kendi aileni kur o zaman... Ne yaparsan yap eksik olacağını biliyorsun zaten. Sembolik bir mutluluğu kim ne yapsın ki? Ne yaparsan yap, ne kadar başarılı olursan ol ya da bin tane arkadaşın olsun günün sonunda kendinle ve iç dünyanla yanlız kalacağını biliyor olmak bunların hepsini geçersiz kılıyor.

Sevgi iyi gelir evet. Ama yaşanmışlıkların da izini tamamen silemezsin. orada bir yerlerde durur her zaman. Senin de gönlünce olsun her şey.