Işığınızı söndürüp, karanlığınızdan mı şikayet ediyorlar?

Gelmişti böyle bir durum başıma, benim ışığım var mıydı acaba, yoksa doğuştan mı ışıksızdım, hiç mi oluşmamıştı o ışıklar ben de belli bir yaşa kadar, ışıksız olduğumu bilmeden mi yaşamıştım onca sene, senelerce. Karanlığa alışık olduğum için mi karanlıkta olduğumu ifade edemiyordum, hepsinin cevabı da evet lakin karanlığıma bir meşale yakanlar da oldu, o insanların yüreğinden öpüyorum ve sevgiyle yad ediyorum şimdi onları lakin beni karanlıkta bırakıp bir de üstüne karanlığıma sitemle karışık sevinenler oldu, zaten karanlıktım ben, karanlıkta bırakıldığım vakit zifiri olmuştum, nasıl ağlamıştım o gün zifiri karanlığımda, beni o zifiri karanlıkta bırakan k£vaşe ne paylaşmıştı ya; "sana ışık saçanlara sırtını dönersen göreceğin tek şey kendi karanlığındır" Ne çok ışık saçmış bana, canım yansın diye çabaladı, bu mudur ışık saçmak, hasbama bak sen.

Şu ikiyüzlülüğe bak, onlar birbirinden nefret eden yaratıklar, birbirlerine bile zehir saçıyorlar , her şeyleri gösteriş, ben de o ikiyüzlülerden uzak tuttum kendimi. Çölün ortasında bıraktıkları kişinin de kendisine gül bahçesi sunmasını istiyorlar, hiç öyle bir dünya yok, benim de kendilerinden zaten ışık beklediğim yoktu, karanlığımı zifiri hale getirmeselerdi kâfiydi, neyse geçti ya lakin onların sayesinde bir aydınlanma yaşadım, intikam nedir bilmezdim ben, intikam almaya başladım, beni karanlıkta bırakanlara karanlığı yaşatacaktım, yaptım da, onlar bir yaptı, ben on yaptım, sildim, engelledim, kurtuldum oh be, ben kimsenin entrikalarını çekemem, bir araya gelip milletle alay eden o şeytanlarla, k£vaşelerle olacağıma kitaplarıma sarılırım, zira kitaplarım benim kalp sancımı dindirdi, kendini sev dedi okuduğum satırlar bana, ah okurken de ağız dolusu küfürler ettim, uyandım çünkü, seviyorum kitaplarımı onun için, kimsenin vermediğini verdiler bana, saçlarımı okşayan bir el oldular bana, dost eliydi o el. Hem bana karşı karanlık bir kalp taşıyan nasıl beni ışığıyla aydınlatabilsin ki? K£vaşeler. Tam birbirlerine layıklar işte. Ben de onları birbirine bıraktım, yesinler birbirlerini ısırsınlar yılanlar, huzuru tadıyorum☺️ Ayrıca ben kendime ışık oluyorum artık, karanlığı da biliyorum, ışığı da gördüya yüreğim aşinası değil artık karanlığın, benim ışığım yetiyor bana çok şükür, hem beni aydınlatmak isteyenler bunu tertemiz bir kalple yaparlar zaten, k£vaşe sinsilerin iyiliğini bile istemem, onların ellerinden yemek bile yemem, bu kibir değil, çünkü ben kendimi seçtim

Evet ya beni üzüyor ben de sessizleşiyorum. Sonra noldu sana? Sustum da vnhjhh