İnsan sevdiği bir şeyden eksik kalınca sıkılır mı?

Rahmetli Tarık Hocamın anısına...
Ben onun nerde ise hergün her an andığım olur, gözlerimde bir damla yaş, kalbimde tarifsiz bir özlem beliriyor. Bana sadece bir meslek öğretmedi; bir yaşam felsefesi, bir duruş, bir anlam kazandırdı. “Güçlü olamadığın gün gelince ogün de güçlü görünmek zorundasın, tamam mı! ” derdi. Güçlü görünecek hâlim kalmadığında, yalnızca onun yokluğuna sığınıyorum.

"Biz, yaşatmak için yaşayan ölüleriz," derdi hocam. Bu cümle o zamanlar ne kadar derin ve ağır gelirdi, şimdi ise anlamını her gün daha iyi kavrıyorum. Doktorluk sadece bilgiyle, yetenekle yapılmazmış; yüreğini koymazsan, kendini adamazsan hiçbir anlamı yokmuş. Ve asıl zor olan, kendini iyileştiremezken başkalarını yaşatmaya çalışmakmış. Bunu o kadar iyi anlıyorum ki...

Her geçen gün biraz daha tükeniyorum. Ama her sabah yeniden doğuyorum, sanki bir döngüde sıkışıp kalmış gibiyim. Hocam hayatta olsaydı… Belki bir söz, bir bakış, bir öğütle beni iyileştirebilirdi. Çünkü o, sadece hastalıkları değil, insanın ruhundaki karanlıkları da görürdü. Şimdi, bir teşhis koyamamaktan korktuğum anlarda, kendi içime kapanıyorum. O olsaydı, bana yol gösterirdi, değil mi?

Ona her zaman sorardım: “Bu kadar bilgi, bu kadar deneyim, nereden geliyor hocam?” Gülerdi. “Sakın zannetme ki edindiğin bilgi ve kabiliyet kendi elinde,” derdi. “Biz bunun için doğmuş insanlarız. İstersen buna kader de diyebilirsin. Ama ne dediğin değil, nasıl yaşadığın önemlidir.”

Şimdi düşünüyorum da, belki onun dediği gibi kaderdir bu. Yaşatmak için yaşamak, tükenmek için yeniden var olmak… Ama şunu öğreniyorum: Bir gün, gerçekten tükendiğimde, hocamın sözleri bana yeniden güç verecek. Çünkü onun öğrettikleri yalnızca bilgi değil, bir yaşam rehberiydi.

Eğer şu an onun gibi biri hayatımda olsaydı, belki kendimi daha güçlü hissederdim. Ama artık biliyorum, onun yokluğunda bile bana öğrettikleriyle güç bulmam gerekiyor. Ve biliyorum ki onun yokluğu, aslında benim içimde onun bıraktığı dolup taşan bir sevgi, bir iz, bir ders...

Hocam, ruhunuz şad olsun. Bizler, sizin gibi insanlar sayesinde ışığı görmeyi öğrendik. Bu yolda, sizin öğretilerinizle yürümeye devam edeceğim. Çünkü bana kattıklarınız, sadece benim değil, dokunduğum her hayatın bir parçası olacak.

Evet eve geldiğimde mesela tesbihlerimi görmesem çekemesem sıkılırım stresimi atamam ayrıca bazen odaklanmama da yardımcı oluyor odaklanmam gerektiğinde odaklanamam