Neden kendi halinde sessiz, sakin insanlara pısırık, utangaç, çok efendi, çok saf iyi deniliyor?

Ben sessiz sakin biriyim ama damarım attı mı hiç tanınmam sonra hiç saf biri de değilim çok kurnazımdır ama saf ayağına yatmayı çok seviyorum çünkü insana çok yardımı dokunuyor :)

Sevdiğim kızdan başka kimseden utanmam.

Efendiliğe gelince bence efendiliğin sessiz sakin olmakla bir ilgisi yok. Efendilik eğer hakeden kişiye saygı göstermek ise bunu yapan sessiz-hareketli-fırlama ( halk arasında piç) her erkek efendidir. Efendi ne demektir? Bu önemli efendi pısırıklık, sessizlik, eziklik değildir efendilik bana göre nerede nasıl davranılacağını, nasıl konuşulacağını bilmek demektir.

Pısırık biri de değilim de bu sessiz olmak insanın dışarıdan öyle görünmesine neden olabiliyor bunu da giyimle kapatıyoruz.

Arkadaşlar bilmem ilgilenir misiniz ama anlatmak istiyorum ben eskiden sessiz-sakin biri değildim. Uzun bir süredir mutsuzum o yüzden konuşasım yeni insanlarla tanışasım-sosyalleşeşim yok. İnsan mutlu olduğu zaman harbiden cıvıl cıvıl oluyor mesele ben gerçekten mutlu olduğumda (yalnızca kardeş dediğim arkadaşlarımla birlikteyken oluyor) beni biraz tanıyanları hep çok şaşırtırım. Mutlu olduğum zaman aşırı dışa dönüğümdür.

Ne düşünüyorsunuz?
Neden kendi halinde sessiz, sakin insanlara pısırık, utangaç, çok efendi, çok saf iyi deniliyor?
Cevapla