Bi' şey sorucam benim neden üzülmeye bile hakkım yok?

Ben artık kendime bile inanmıyorum. Sanki sahteymiş gibi her şeyim. Üzüntüm bile çalıntı. Bir problem arıyorum sürekli. Canım çok yanıyormuş gibi yapıyorum sanki. Ama içten içe hiç sorunun yok ki diyorum ne oldu yani nedir?

Mazoşist değilim ki canımı yakmaya bile kıyamıyorum ben kendi kendime. Yine de böyle diyebilir miyiz?

Ben mesela bir hastalığım bulununca mutlu oluyorum. Hoş şimdiye kadar hangi alan doktoruna gitsem bir hastalığımı bulamadılar ama yine de bulunur belki diye sürekli doktorlara gidiyorum. Sonra ağlamak için dizi izliyorum ve bu benim güvenli alanım gibi bir şey. Yani o diziler benim için sıcak bir yer. Hayatımda bir şeyler kötü gittiğinde ilk fırsatta aklıma onlar geliyor. Bu anlattıklarımla birlikte senin yaşadığın şeye hâlâ benziyor mu? Eğer öyleyse detaylı bir şekilde dinlemek isterim.

Peki mesela bu yaşadığımız şeyin bir adı var mı yani sen bulabildin mi ve ne oldu da hayatın değişti?

Yani bir sorun olmadığını ve buna aslında sevinmen gerektiğini mi kabullendin mesela tam olarak neyi kabullendin?

O son kısmın bende de oturması lazım biraz ya bu gidişle şımarık şımarık öleceğim ve hiçbir anlamım olmayacak. Umarım ben de senin yaptığın şeyi başarabilirim çünkü sanırım bana iyi gelecek olan şey de bu. Çok teşekkür ediyorum verdiğin cevaplar için.

Bu bir tahmindi sanırım ama tuttu diyebilirim. Bir manitam var şu an. O konuda da çok hatalıyım zaten yani aslında bütün dünyaya bunu söyleyebilirim insanlar daha ergenken bir ilişkiye başlamamalılar aşklarından ölseler de. Benim canım epey yandı ama bırakamıyor insan. Böyle düşünmem gerekirdi mesela gerçekten evet büyüdüğümde illaki birisi çıkar karşıma, acelenin anlamı yok. Ama sanırım sırf babama inat olsun diye birileriyle tanışmak istedim daha reşit bile olmadan. Çocuk çok iyi birisiydi ama biz çok ergendik. Hâlâ öyleyiz. 19 yaşında insanlardan maksimum nasıl bir olgunluk beklenebilir zaten? Kafamda bu problemi hep çözmeye çalıştım durdum. Uzak kalamadığımız için erken evlenelim diye düşündüm. Yanlış anlaşılmasın öyle boş insanlar değildik. Bir şeyler yapmak, başarmak istiyorduk. Bilmiyorum geleceğimiz ne olacak ve neden şimdi bunları anlattım sana. Sadece haklısın onu tasdiklemek istemiştim. Tekrardan çok teşekkürler tüm tavsiyelerin için. Elimden geleni yapmaya çalışacağım bu konuda.

E ben yapıyorum buna benzer şeyler zaten ama sorun o değil mi? Mesela sevdiğim gerçekten intihar etmiyor, ben bütün sevdiklerimden önce ölmüyorum, bir anda çok sevdiğim bir insan beni terk etmiyor, çok kötü bir araba kazasında ağır derecede yaralanmıyorum, bir anda içinden çıkamayacağım bir pembe dizide bulmuyorum mesela kendimi bunlar gerçek değiller bunlar sadece benim kurmak istediğim üzücü düşünceler ve bu üzüntüyü hak etmiyorum. Bu acıları ve şu an aklıma gelmeyen çok çok daha büyüklerini gerçekten yaşayanlar varken ben yattığım yatakta böyle bir şey düşündüm diye üzülmeyi hak etmiyorum. Ben şımarığın teki olmuş oluyorum işte o zaman, değil mi?

Haklısın, teşekkür ederim cevap için

Sahte geliyor üzüntüm. Sorun bulmaya çalışıyorum sürekli. Hakkımla üzülebilmek için ben bir hastalık, bir problem, bir dert arıyorum kendime. Üzülme diyen var mı bilmem ama üzüntülerim çalıntı gibi geliyor.

Olur, çok teşekkür ediyorum cevap verdiğin için