Sizce biri gururu hiçe sayılacak kadar sevilmeli mi yoksa kendi öz saygısını yitirmemeli mi?

Bazen ister istemez illaki içimizde birisini büyütüyoruz. Artık bu bir alışkanlık mı oluyor, sevgi mi oluyor, aşk mı oluyor bilemiyorum. Çünkü zamanla onun her şeyini görmezden geliyorsun. Onun yaptığı hiçbir şey sana ters gelmiyor her şey doğru geliyor. Hayatının her noktasında o varmış gibi sanki. Aranda herhangi bir gönül bağı olmasa bile onu arkadaşça sevmen bile yetiyor. İşte o zamandan sonra insanda ipler kopuyor. Ne yaptığını ne ettiğini bilmiyorsun. Çünkü tek dünyanın oymuş gibi oluyor. Belki hatalarının farkına daha sonra varıyorsun. Ama iş işten geçmiş oluyor. Ne yaparsan yap o yoldan dönemez hale geliyorsun. Hayat bu İnşallah hepimizin karşısına iyi insanlar çıkarız da vazgeçemeyiz onlardan.

Bence bir insan, kendi öz saygısını hiçbir zaman yitirmemeli. Sevgi güzel bir duygu ama eğer birine duyduğun sevgi seni kendine yabancılaştırıyorsa, bu artık sevgi olmaktan çıkar, bir yük haline gelir. Gururunu tamamen hiçe sayarak yaşamak, bir süre sonra kendine olan saygını kaybetmene neden olur ve bu, o sevgiden daha büyük bir kayıptır. İnsanın önce kendine değer vermesi gerekir ki, verdiği sevgi de karşısındakine değer katsın. Sevgi, kendini yok etmek değil; birlikte var olabilmektir.