Bir kuşa, kediye köpeğe veya çiçeğe, dahası sevgiye, sevgiliye, aileye ya da herhangi bir eşya her neyle bağ kurabiliyorsanız... Can Yücel şiirini bağlanmamak üzerine yazmış.
Bağlanmadan yaşayabileceğimi sanmıyorum. İnsan doğası gereği bir şeylere ya da birilerine bağlanma ihtiyacı hissediyor. Ama bağlanmanın dozunu ayarlamak önemli. Çünkü aşırı bağlanmak hem özgürlüğü kısıtlıyor hem de insanı yaralanabilir hale getiriyor. Benim için bağlanmak, sevgi ve güvenle harmanlanmış bir denge demek. Ne tamamen bağımsız ne de tamamen bağlı... Eğer birine ya da bir şeye bağlanıyorsam, bu benim için anlam taşıdığı ve hayatımı zenginleştirdiği içindir. Ama her şeyin ötesinde, bağlanmadan önce kendime yetebilmeyi öğrenmek öncelikli. Kendi içinde huzurlu bir insan, bağlandığında da daha sağlıklı bir ilişki kurar.
Bence bağlanmak her insanın doğasında var , fıtrat gereği.. ilk gözlerimizi açtığımızda o andan büyüyene dek annemize bağlı oluşumuz bunun en büyük kanıtı bence.. ama bazı insanlar bu bağlılığı çok iyi kontrol edebiliyorken bazımız da kontrolsüz bir şekilde bu bağlılık ile savrulup kırılarak yaşayıp gidiyoruz..
İnsan en son kiminle yüzleşecekse, kime dönecekse sadece ona bağlanmalı yani Allah'a. Herkes ya hain, ya da ruh hastası, dost istersen Allah yeter, Allah kâfi. İnsan yüz yıl da yaşasa, milyarder de olsa sadece Allah'a bağlanmalı benceee ❤️✌️
Bu sözü biliyorum 10 sene önce okumuştum çok beğendim.. Can yücel yazarı çok severim.☺ Evet kimseye bağımlı değilim, kendi özümle yaşıyorum. Bağlanmak bu bir anlam yüklemektir.
Yaşamsal bir bağ kurabildiğin sürece bağlanmadan yaşamak pek mümkün değil. Beklentileri düşük tutarak hayal kırıklıklarının önüne geçilebilir yalnızca.