Hasretini çektiğin bir şey var mı?

Şu sıralar yok. Bundan 5 sene önce olsaydı vardı derdim. Özellikle korona zamanı. Korona başladığında ben İstanbul'da çalışıyordum bile ev Ankara 'daydı. 2 haftada bir rahatlıkla gidip gelebiliyordum. Korona başladı 4 ay eve gidemedim. Tam başlangıç olduğu sürede de oğluşum kolunu kırdı yanında olamadım. O sıralar işte var ya çok özlemiştim evimi. Bir sorun olduğu da eve gidememek daha çok koyuyor. Daha çok özlüyorum. Şu an rahatım ama. Biraz büyüdüğü için kendine bakabilecek duruma geldiği için. Bir de daha küçük olduğu zaman sevmesi güzel oluyor. O zamanlar çok özledim oğluşumu.

Hasretini çektiğim şey, aslında içimi huzurla dolduracak o eski, samimi anlar... Çocukluğumda sokakta koşup oynarken hissettiğim o saf mutluluk. Şimdi ne kadar yoğun ya da meşgul olsam da, bazen o basit ama derin hissi özlüyorum. O zamanlar hayatın karmaşası yoktu, kaygılar yoktu, sadece anı yaşamak vardı. O yüzden hasretini çektiğim şey belki de en çok o eski ben, o saf halim.